Στο σπίτι μιας ναυτικής οικογένειας ο χρόνος μετριέται σε κύκλους αναχώρησης και επιστροφής και το ημερολόγιο δεν δείχνει μόνο μήνες και εποχές.
Οι απουσίες καταγράφονται στο πλαίσιο μιας ρουτίνας που χαρακτηρίζει την καθημερινότητα και όχι σαν εξαιρέσεις. Κάποιες φορές είναι το Πάσχα, άλλες τα γενέθλια, οι γιορτές, οι καλοκαιρινές διακοπές.

Μια τέτοια συνθήκη σε οποιοδήποτε σπίτι είναι στενάχωρη και αποκαρδιωτική για τον κάθε γονέα. Το ζήτημα όμως είναι να βρεθεί ο κατάλληλος τρόπος δράσης μέσα στην οικογένεια, ώστε το νεαρό αυτό πλάσμα να βοηθηθεί και όχι να βυθιστεί περισσότερο. 

Οι εμπειρίες που έχουμε ως παιδιά και ως έφηβοι μπορεί να παίξουν καθοριστικό ρόλο στο να διαστρεβλώσουν την εικόνα που έχουμε για τον ίδιο μας τον εαυτό.

Η αυτοεκτίμηση προκύπτει σταδιακά μέσα από τα βιώματα και τις εμπειρίες που αποκτούμε και μέσα από τη σχέση μας με τους ‘’σημαντικούς άλλους’’ για εμάς που πιθανόν είναι η μητέρα μας, ο πατέρας μας, τα αδέλφια μας, ίσως και κάποιοι φίλοι μας και συνομήλικοι μας.

Πόσο απέχει η παιδική ηλικία από την ενήλικη ζωή; Όχι τόσο όσο νομίζουμε. Μπορεί το σώμα μας να μεγαλώνει, αλλά η ψυχή θυμάται.

Από την εσωτερική αφήγηση στην κοινωνική συνύπαρξη