Η χαρά είναι ένα συναίσθημα που συνοδεύει την επιτυχία και την αγάπη. Είναι ένα πανανθρώπινο συναίσθημα και μας φέρνει όλους πιο κοντά. Για να εξελίξει ένα παιδί τη έμφυτη ικανότητά του να είναι χαρούμενο, χρειάζεται να το μεγαλώσουμε χωρίς καταπίεση και να εξασφαλίσουμε στη ζωή του την παρουσία εκείνων των στοιχείων (π.χ. επιβεβαίωση, ασφάλεια, θαλπώρή, φροντίδα, ενδιαφέορν κ.ά.) με τρόπο τέτοιο ώστε να είναι όσο πιο «γεμάτο» πνευματικά και συναισθηματικά.

Και περνούν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια και ο άνθρωπος που ερωτεύτηκες είναι ακόμα εκεί. Τον βλέπεις όμως ή απλά τον προσπερνάς; Γιατί φεύγει ο έρωτας και έρχεται η ρουτίνα;
Χανόμαστε καθημερινά στις δουλειές μας, στις σκέψεις, σε ανθρώπους που μας τριγυρίζουν. Χάνουμε σταδιακά τον αυθορμητισμό και τον ενθουσιασμό μας και ο άνθρωπός μας γίνεται δεδομένος.

Το έμβρυο που μεγαλώνει στη μήτρα, αντιλαμβάνεται, αισθάνεται και βιώνει όλα τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τις εμπειρίες της μητέρας του μέσα από τα ίδια του τα κύτταρα. Το έμβρυο έχει μνήμη και απομνημονεύει, «καταγράφοντας» στα κύτταρά του, τις σκέψεις της μητέρας του, τα μηνύματα που εκείνη του στέλνει, τη στάση και τη φιλοσοφία της απέναντι στη ζωή, τη νοοτροπία της, τα ιδανικά, τις αξίες και τους στόχους της.

«Έφαγες όλο σου το φαγητό, δεν κάνεις φασαρία, άρα είσαι καλό παιδί!»
«Χτύπησες τον αδερφό σου, έσπασες το πιάτο, τι κακό παιδί που είσαι!»
Υπάρχει πράγματι καλό παιδί και κακό παιδί κι αν ναι, τι είναι αυτό που καθιστά ένα παιδί καλύτερο από ένα άλλο;

Οι άνδρες αποτυγχάνουν στο ρόλο του πατέρα. Δεν ενδιαφέρονται πολύ για την αγωγή των παιδιών και παραχωρούν το δικαίωμα αυτό ολοκληρωτικά στη μητέρα. Κι αν τυχόν τα παιδιά δημιουργήσουν μια κατάσταση που εμπνέει ανησυχίες, οι άνδρες αντιδρούν με φωνές και προξενούν μόνο περισσότερο κακό. Αυτή είναι μια κατηγορία που ακούγεται αρκετά συχνά, όχι μόνο από τις γυναίκες, αλλά και από τους ειδικούς.