Το σώμα είναι το τεκμήριο της ύπαρξής μας…Το σώμα θυμάται, οι πιο σημαντικές μνήμες είναι οι σωματικές. Αυτή η σωματοποιημένη αίσθηση του εαυτού διαφοροποιείται με τα χρόνια  και συρρικνώνεται κυρίως στις γνωστικές διεργασίες του νου.

Η έννοια του τραύματος κατέχει κεντρική θέση στον καθημερινό, αλλά και στον ψυχοθεραπευτικό λόγο.

Οι περισσότεροι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με επαναλαμβανόμενες και συχνά τρομακτικές δυσάρεστες σκέψεις. Σκέψεις που αφορούν απώλειες, ασθένειες, ατυχήματα ή καταστροφές και που, όχι σπάνια, συνοδεύονται από συμπτώσεις, γούρια και μεταφυσικές ερμηνείες.

Προφανώς το πυρηνικό στοιχείο ενός αστυνομικού μυθιστορήματος είναι το έγκλημα. Γύρω από αυτό διαπλέκεται μια ιστορία η οποία συνθέτει τόσο τα υλικά που διατρέχουν την ιστορικότητά του, όσο κι αυτά που αφορούν τις ψυχικές διεργασίες.

Ο ανθρώπινος πόνος δεν έχει σύνορα, δεν έχει ιδεολογικό υπόστρωμα, δεν καθορίζεται από κοινωνικές επιταγές και σίγουρα δεν προσαρμόζεται στα τηλεοπτικά καλούπια.