Η χαρά είναι ένα συναίσθημα που συνοδεύει την επιτυχία και την αγάπη. Είναι ένα πανανθρώπινο συναίσθημα και μας φέρνει όλους πιο κοντά. Για να εξελίξει ένα παιδί τη έμφυτη ικανότητά του να είναι χαρούμενο, χρειάζεται να το μεγαλώσουμε χωρίς καταπίεση και να εξασφαλίσουμε στη ζωή του την παρουσία εκείνων των στοιχείων (π.χ. επιβεβαίωση, ασφάλεια, θαλπώρή, φροντίδα, ενδιαφέορν κ.ά.) με τρόπο τέτοιο ώστε να είναι όσο πιο «γεμάτο» πνευματικά και συναισθηματικά.

Ένα ευτυχισμένο παιδί που αγαπάει τους γύρω του έχει βάλει τις καλύτερες βάσεις για να γίνει ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος.

Όταν τα παιδιά φορτώνονται τα αρνητικά συναισθήματα των γονέων τους, δεν είναι ελεύθερα να ζήσουν ανέμελα και να ευτυχήσουν.

«Ένα παιδί είναι ευτυχισμένο, όταν οι γονείς του είναι ευτυχισμένοι».

Πρωτίστως, θα ήταν καλό οι γονείς να είναι ευτυχισμένοι, μεταδίδοντας έτσι στο παιδί την όρεξη και την αγάπη για ζωή. Επιλέγουμε αν θα είμαστε ευτυχισμένοι. Η ευτυχία δεν είναι ένα διαρκές προσποιητό χαμόγελο στο πρόσωπό μας, αλλά μια στάση ζωής, μία ηρεμία και γαλήνη, μία προσπάθεια να αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα με αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία.

Τα απωθημένα συναισθήματα, τα συναισθηματικά μπλοκαρίσματα και οι αγιάτρευτες πληγές μας απομακρύνουν από την ευτυχία. Αν ελευθερωθούμε από τα αρνητικά συναισθήματα, μιλήσουμε για ό,τι μας απασχολεί, κλάψουμε, φωνάξουμε, η χαρά θα ξαναγεννηθεί. Τη χαρά μπορούμε να την αισθανθούμε μόνο και μόνο επειδή ζούμε.

Ας εκτιμήσουμε και ενθαρρύνουμε τις προσπάθειες που κάνουν τα παιδιά. Σταματώντας να διορθώνουμε ότι «λάθος» κάνουν, θα μπορέσουμε να ανακαλύψουμε τα όμορφα και θετικά πράγματα που κάνουν. Οι αφορμές που μάς προσφέρουν καθημερινά είναι πάρα πολλές ∙ αρκεί να τις αντιληφούμε. Η επιτυχία μεγαλώνει συνήθως την επιθυμία του παιδιού να προχωρήσει παραπέρα και να συνεχίσει την προσπάθεια. Αν δεν αισθάνονται περήφανα ή υποτιμούν τα κατορθώματά τους, δεν θα έχουν το κίνητρο να επιμείνουν.

Ας μη μένουμε προσκολλημένοι στη δυστυχία. Όλοι μας ερχόμαστε αντιμέτωποι με δοκιμασίες, αλλά αν προσπαθήσουμε να τις δούμε από την καλή τους σκοπιά, να γελάμε, να επινοούμε λύσεις, θα είμαστε σε θέση να «σηκωνόμαστε» και να προχωράμε.

Ας εκφραζόμαστε όσο πιο συχνά μπορούμε με τρυφερά λόγια. Απορροφημένοι από τις δουλειές μας, το νοικοκυριό, τις ανησυχίες, ξεχνάμε κάτι τόσο απλό, κι όμως θεραπευτικό. Ποιον δεν τον έκανε ευτυχισμένο ένα φιλί, μια σφιχτή αγκαλιά, ένα «Σ’ αγαπώ», ένα «Με κάνεις να χαμογελώ»;

Τα παιδιά τρέχουν, φωνάζουν, γελούν δυνατά και οι γονείς και οι δάσκαλοι τα διακόπτουν φωνάζοντας, «Φρόνιμα, ησυχία, σταματήστε επιτέλους!» Γιατί να σταματάμε τις χαρούμενες, ζωντανές δραστηριότητες των εύθυμων παιδιών; Για να μεγαλώσει καλά το παιδί έχει ανάγκη να αισθάνεται χαρούμενο. Πώς γινόμαστε ενήλικες σοβαροί, που έχουμε ξεχάσει να γελάμε και να παίζουμε;

«Ένα παιδί γελάει κατά μέσο όρο 400 φορές μέσα στην ημέρα, ενώ ένας ενήλικας 15. Πού πήγαν οι υπόλοιπες 385 φορές;»

Ας γιατρέψουμε πρώτα τις δικές μας παιδικές πληγές και θα μπορέσουμε να αφεθούμε να παίξουμε τα απλά παιχνίδια των παιδιών, να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να χάσει τον έλεγχο, να γελάσουμε και να φωνάξουμε ελεύθερα, να κυλιστούμε κάτω, να ονειρευτούμε, να φανταστούμε.

Ας χαρούμε κι εμείς μαζί με τα παιδιά. Ας κάνουμε φασαρία μαζί τους, ας δείξουμε τη χαρά μας με πολύ θόρυβο, χοροπηδώντας, σηκώνοντάς τα ψηλά, αγκαλιάζοντάς τα σφιχτά. Ας γίνουμε κι εμείς παιδιά μαζί τους… Ας προσπαθήσουμε να δούμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια του παιδιού, σαν να τα βλέπουμε όλα για πρώτη φορά. Ας θαυμάστε τα φύλλα που πέφτουν, τα μπουμπούκια που ανθίζουν, τα πουλιά που πετούν, τα αστέρια στον ουρανό, το ουράνιο τόξο.

Όταν ήμουν μικρή, ο πατέρας μου με πήγαινε στο σχολικό κάθε πρωί. Τις μέρες που έβρεχε, με έπαιρνε αγκαλιά και, καθώς περπατούσαμε, μού τραγουδούσε «Βρέχει, χιονίζει, τα μάρμαρα ποτίζει…». Μού έμαθε να απολαμβάνω τη βροχή, να μην αφήνω τη διάθεσή μου να χαλάει εξαιτίας μιας «μουντής» μέρας. Σε όλα τα φυσικά φαινόμενα, σε ό,τι φαντάζει αρνητικό στην αρχή, υπάρχει μια ομορφιά, ένα θετικό στοιχείο αρκεί να το ανακαλύψουμε.

Ας βρούμε ξανά νόημα στα μικρά, τα απλά, τα καθημερινά, τα τόσο όμορφα πράγματα που μας περιτριγυρίζουν. Ας δείξουμε την ευγνωμοσύνη και την εκτίμησή μας γι’ αυτά. Θα δώσουμε, έτσι, ένα σπουδαίο μάθημα στα παιδιά σας, να μάθουν να εκτιμούν και να είναι ευτυχισμένα με αυτά που έχουν, να μάθουν ότι τα υλικά πράγματα δεν φέρνουν την ευτυχία.

Ας λέμε πιο συχνά «Σ’ αγαπώ», «Είμαι ευτυχισμένος που ξυπνώ δίπλα σου», «Το χαμόγελό σου μου φτιάχνει τη μέρα», ας το αγκαλιάσουμε, ας το φιλήσουμε, ας το κοιτάξουμε ας το θαυμάσουμε ∙ κι έτσι, το παιδί θα πιστέψει και θα αγαπήσει αυτό που είναι, όχι γι’ αυτά που μπορεί να κάνει, αλλά γι’ αυτά που είναι ∙ ένα υπέροχο, μοναδικό, αξιαγάπητο πλάσμα.

Ας αντιμετωπίσουμε τα όποια συναισθηματικά προβλήματα κουβαλάμε και μας εμποδίζουν να πλησιάσουμε πιο κοντά στην ευτυχία και να αφεθούμε.

Ένας γονέας γεμάτος εσωτερική χαρά τη μεταδίδει στα παιδιά του και αυτό είναι το πιο πολύτιμο δώρο που μπορεί να τους χαρίσει.

Συγγραφή Άρθρου

Νίκη Λιώτη

lioti niki1Η Νίκη Λιώτη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Τμήμα Ψυχολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Εξειδικεύεται στη Συστημική Συμβουλευτική & Ψυχοθεραπεία.

Δραστηριοποιείται στην Ειδική Αγωγή, στη Δραματοθεραπεία, σε θέματα αυτογνωσίας και προσωπικής ανάπτυξης.

Επικοινωνία: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. 

Τα περιεχόμενα του E-Psychology προστατεύονται από την DMCA. Η αναδημοσίευση επιτρέπεται μόνο κατόπιν γραπτής άδειας από το τμήμα Σύνταξης και μόνο εφόσον ακολουθείται συγκεκριμένη διαδικασία αναδημοσίευσης. Συγκεκριμένα, πρέπει να υπάρχει σαφής αναφορά στο τέλος του άρθρου, για την πηγή 1ης δημοσίευσης καθώς επίσης πρέπει να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος που οδηγεί απευθείας στο άρθρο. DMCA.com Protection Status
Σχετικά άρθρα

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Το τρίτο πρόσωπο σε ένα γάμο: Καταστροφή ή σωτηρία;
ζευγάρι απιστία

Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούμε πως σε ένα γάμο είτε ο ένας σύζυγος είτε και οι δύο καταφεύγουν στη δημιουργία νέων γνωριμιών, στην επικοινωνία με άλλους ανθρώπους ή ακόμα και στησύναψη μιας άλλης ερωτικής σχέσης. Τι ωθεί πραγματικά τους ανθρώπους στην αναζήτηση νέων ενδιαφερόντων εκτός του γάμου τους αλλά και τι αποτελέσματα μπορεί αυτό να έχει στη συντροφική σχέση;

Ποιος είμαι εγώ πραγματικά;

Κατά πόσο είμαστε σίγουροι για το ποιοι είμαστε στην πραγματικότητα, ποιος είναι ο εαυτός μας; Έχουμε αναπτύξει πλήρως το δυναμικό μας; Ή έχουμε εγκαταλείψει την προσπάθεια; Αισθανόμαστε σύγχυση αναφορικά με την πορεία που ακολουθούμε στη ζωή μας;

Οι λακκούβες της εμπιστοσύνης

Πόσο εύκολα εμπιστευόμαστε τους ανθρώπους γύρω μας; Πόσο εύκολα μπορούμε να χάσουμε την εμπιστοσύνη μας αν αυτή προδοθεί; Πώς διαχωρίζουμε τους αξιόπιστους από τους αναξιόπιστους ανθρώπους και ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτού του διαχωρισμού στη ζωή μας και στις σχέσεις με τους γύρω μας;

Ο αλυσοδεμένος ελέφαντας ή η ιστορία του "δεν μπορώ"

Μετά την παράσταση, τον θεόρατο και πανίσχυρο ελέφαντα του τσίρκου τον δένουν σε έναν μικροσκοπικό πάσσαλο. Ο πάσσαλος είναι μπηγμένος σε ελάχιστο βάθος στο έδαφος, αλλά ο τεράστιος ελέφαντας δεν φεύγει, παρόλο που μπορεί να ξεριζώσει και δέντρα. Αληθινό μυστήριο τι τον κρατάει… Γιατί δεν το σκάει; H απάντηση απλή:

Εγγραφείτε στο Newsletter μας!

* απαιτούμενα πεδία
Ενδιαφέροντα * :