Δίνω και παίρνω – δύο έννοιες τόσο οικείες αλλά και τόσο παρεξηγημένες. Μέσα στη ζωή είναι και το να δίνεις, να προσφέρεις, να βοηθάς, να φροντίζεις και το να παίρνεις, να δέχεσαι βοήθεια, φροντίδα, αγάπη.

Η ουσία της ζωής, η ζωντάνια υπάρχουν καθημερινά δίπλα μας, σε στιγμές που για πολλούς περνούν απαρατήρητες, στην ηλικιωμένη κυρία που επισκέπτεται κάθε απόγευμα τη βιβλιοθήκη και, παρά τις όποιες δυσκολίες με τα μάτια της, διαβάζει το αγαπημένο της βιβλίο με μια ιστορία αγάπης που την κάνει να αισθάνεται ξανά 20 χρονών, στον μπαμπά που παίζει κυνηγητό με τα κοριτσάκια του, στο παιδί που χοροπηδάει ξανά και ξανά στις λακκούβες με λάσπη που δημιουργήθηκαν από τη βροχή, στον άνθρωπο που σταματά να δει το ηλιοβασίλεμα και γίνεται ένα μαζί του…

Πού είναι άραγε το δικό μας αστέρι; Πού και γιατί χάσαμε τη «λάμψη» μας; Πού πρέπει να την αναζητήσουμε;
Αφιερώνουμε πολύ χρόνο καθημερινά προκειμένου να υιοθετήσουμε και να συσσωρεύσουμε, όντας επηρεασμένοι από εξωτερικούς και εφήμερους παράγοντες, «ενδεδειγμένες συμπεριφορές» (συναναστροφή με «δυνατούς» ανθρώπους, απαξίωση ηθικών αρχών και αξιών) και υλικά αγαθά, ζώντας πάντα μέσα στην ψευδαίσθηση ότι με αυτόν τον τρόπο θα εκφράσουμε και θα εξελίξουμε πλήρως το δυναμικό μας.

Πόσες φορές έχουμε αισθανθεί πνιγμένοι από την καθημερινότητά μας, η οποία είναι τόσο γεμάτη και ταυτόχρονα η ζωή μας τόσο άδεια; Ζούμε και δεν ζούμε την ίδια στιγμή. Τα βιώνουμε όλα τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνουμε να τα απολαύσουμε. Τρέχουμε για τα μεγάλα και χάνουμε τα μικρά, καθημερινά, απλά πράγματα που, όμως, «νοστιμεύουν» τη ζωή μας.

Πόσες οθόνες υπάρχουν στη ζωή μας; Η τηλεόραση, ο υπολογιστής, το κινητό; Πόσες ώρες περνάμε πίσω από αυτές τις οθόνες; Πόσες από αυτές τις ώρες είναι δημιουργικές, μάς προσφέρουν νέες γνώσεις και ερεθίσματα, μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους; Πώς αισθανόμαστε όταν - επιτέλους - ξεκολλήσουμε από αυτές τις οθόνες;