Σήμερα που οι ομαδικές εκδηλώσεις (π.χ. γιορτές, πανηγύρια, οικογενειακές συγκεντρώσεις, κ.λ.π) τείνουν να εξαφανιστούν, ο άνθρωπος -που από τη φύση του έχει ανάγκη από την συμμετοχή του σε ομαδικές μορφές οργάνωσης & δράσης για να οριοθετηθεί σαν προσωπικότητα και χτίσει την ατομική του ταυτότητα- σιγά σιγά απομονώνεται, νιώθει μοναξιά, κάποτε απόγνωση, και τελικά αισθάνεται την απουσία του νοήματος από την ζωή του. 

Σύμφωνα με την επίσημη επιστημονική βιβλιογραφία και πρακτική ο ρόλος του συμβουλευτικού ψυχολόγου και του ψυχοθεραπευτή εναλλάσσονται κι αλληλοσυμπληρώνονται ανάλογα με τους θεραπευτικούς στόχους της ψυχολογικής θεραπευτικής παρέμβασης.

Σχεδόν όλοι μας είναι πιθανό -σε συγκεκριμένες φάσεις του κύκλου της ζωής μας- να αντιμετωπίσουμε κάποιες δυσκολίες. Αυτές οι δυσκολίες μπορεί να αποτελέσουν εμπόδια στην ψυχο-κοινωνική μας προσαρμογή και να διαταράξουν την ομαλή εξελικτική μας πορεία.

Μιας και η έμφαση τελικά δίνεται στην ανάπτυξη του εαυτού, ο Συμβουλευτικός Ψυχολόγος, αντί να ενδιαφέρεται για την καταγραφή συμπτωματολογίας, υιοθετεί μια πιο δυναμική οπτική για το τι μπορεί να σημαίνει η διαταραχή ή το πρόβλημα εξελικτικά.

Όλοι μας είμαστε σε θέση πρώτα να βελτιώσουμε την συντροφική μας σχέση, και κατόπιν, έχοντας εφοδιαστεί με τις τεχνικές της δικής μας «επιτυχίας», να βοηθήσουμε κι τους άλλους ανθρώπους του στενού μας περιβάλλοντος να βελτιώσουν τις σχέσεις τους με τους συζύγους, τα παιδιά, τους γονείς, ή τα αδέρφια τους.