Η μεγάλη πλειοψηφία όσων αυτό-αναγνωρίζονται ως «χριστιανοί», συμπεριλαμβανομένων πολλών κληρικών, υποτιμούν και αντιτάσσονται στην ψυχοθεραπεία, στην ψυχολογία και στους ψυχολόγους. Προσωπικά κι εγώ ο ίδιος ενοχλούμαι ιδιαιτέρως από το ήθος, την «γνώση», και τον τρόπο αρκετών ψυχοθεραπευτικών σχολών, «συναδέρφων», και της «ψυχολογίστικης»

Στις περισσότερες περιπτώσεις σωματικών & ψυχικών ασθενειών είναι η ασυνείδητη ενοχή που λειτουργεί ως βασικός αιτιολογικός κι εκλυτικός παράγοντας της αρρώστιας. Ασυνείδητη ενοχή είναι η ενοχή για κάτι που στο παρελθόν έκανε κάποιος, το οποίο εναντιώνεται στον πανανθρώπινο καθολικό συνειδησιακό κώδικα. Κάποτε, ίσως και να πόνεσε –ίσως και όχι- γι’ αυτήν του την εναντίωση στις επιταγές της συνείδησής του.

Στο πρόσωπο, στην φωνή, στο βλέμμα, στους τρόπους, στις ψυχικές, σωματικές εκφράσεις και ποιότητες του μικρού παιδιού, κυρίως του δικού του φυσικού παιδιού, ο κάθε ενήλικος αναζητά με λαχτάρα και δίψα να βρει, να συναντήσει, αρχικά το πληγωμένο εσωτερικό παιδί που κρύβει –όχι τόσο- βαθιά μέσα του, και αργότερα τον βαθύ, πυκνό, αισθαντικό, αυθεντικό, σοφό, «πυρηνικό» άνθρωπο, τον ελεύθερο από την έσωθεν και την εκφρασμένη πολυπροσωπία, από την δουλική συγκατάβαση στις χρησιμοθηρικές συμβάσεις. 

Η επικοινωνία ανάμεσα στον ψυχοθεραπευτή και τον θεραπευόμενο είναι το μέσο, το εργαλείο για να χτιστεί σταδιακά, να δομηθεί η «καρδιά» της ψυχοθεραπείας, η θεραπευτική σχέση. Η θεραπευτική σχέση είναι ο πυρήνας, ο χώρος της συνειδητής κι ασυνείδητης ανταλλαγής πληροφοριών (σκέψεων, συναισθημάτων, προβολών, αντιστάσεων, αυτό-αποκαλύψεων) από συμμετέχοντες που επιθυμούν από άτομα να γίνουν πρόσωπα.

Ανάμεσα στις πολλές στιγμές ευαλωτότητας κι ανασφάλειας που βίωσε κανείς στη ζωή του ξεχωρίζουν κάποιες ιδιαίτερες περιστάσεις τις οποίες συντάραξε ένα ανείπωτο και βαθύ αίσθημα απειλής. Ο φόβος που συνόδεψε την απόπειρα ψυχικού χειρισμού αυτού του τραύματος στιγμάτισε το υποκείμενο, γιατί βιώθηκε σε ακραίο κι απειλητικό βαθμό σε πολύ πρώιμες φάσεις της ανάπτυξης του παιδιού, τότε που το «εγώ», ως υπό διαμόρφωση δομή της προσωπικότητας, δεν είχε ακόμα ολοκληρωτικά εξελιχθεί.