Σε κάποιον βαθμό όλοι κάνουμε συζητήσεις με τον εαυτό μας, κάτι σαν εσωτερικούς μονολόγους, και τις ονομάζουμε σκέψεις. Για τους περισσότερους ανθρώπους, αυτή η ροή λέξεων μέσα στο κεφάλι τους κατέχει κεντρική θέση στην επίγνωση του εαυτού τους ως όντα με συναισθήματα.

«Η προσέγγιση της μη βίας δεν αλλάζει αμέσως την καρδιά του καταπιεστή. Πρώτα, κάνει κάτι στις καρδιές και τις ψυχές των ίδιων των ανθρώπων που έχουν δεσμευτεί να υπηρετήσουν τη μη βία. Τους προσφέρει μια πρωτόγνωρη αίσθηση αυτοσεβασμού.

Την άνοιξη του 1944 ήμουν δεκαέξι ετών και ζούσα με τους γονείς μου και τις δύο μεγαλύτερες αδερφές μου στην Κάσα της Ουγγαρίας. Παντού γύρω μας κυριαρχούσαν τα σημάδια του πολέμου και της προκατάληψης: Τα κίτρινα αστέρια που φορούσαμε στα παλτά μας.

Όπως ισχύει και για τους ενηλίκους, οι απαισιόδοξοι τρόποι με τους οποίους ερμηνεύονται οι ήττες της ζωής μοιάζουν να υποθάλπτουν την αίσθηση της ανημπόριας και της απελπισίας στην καρδιά των καταθλιπτικών παιδιών.

Πόσο δύσκολο είναι να ζούμε με τον εαυτό μας; Ένας από τους τρόπους που μετέρχεται το εγώ προκειμένου να δραπετεύσει από το αίσθημα του ανικανοποίητου που βιώνει ο προσωπικός εαυτός του είναι η διερεύνηση και η ισχυροποίηση του αισθήματος εαυτού μέσω της ταύτισης με μια ομάδα -ένα έθνος/κράτος, ένα πολιτικό κόμμα, μια εταιρεία, έναν θεσμό, μια σέχτα, έναν σύλλογο, μια συμμορία, ένα ποδοσφαιρικό σωματείο.