Οι σκέψεις ενός συγγραφέα για την ψυχιατρική επιστήμη

Ακρόαση άρθρου......

Πρόσθεσε το Psychology.gr στις προτιμώμενες πηγές σου στη Google
Με αυτό τον τρόπο, θα βλέπεις περισσότερα νέα άρθρα ψυχολογίας και ψυχικής υγείας που δημοσιεύονται στο PSYCHOLOGY.GR

Ο πατέρας της ψυχανάλυσης Σίγκμουντ Φρόυντ, δίδασκε και σωστά όπως αποδείχθηκε, έως και στην σύγχρονη ανάπτυξη της επιστήμης της ψυχιατρικής, πως ο εκάστοτε ασθενής, ο οποίος θα βρεθεί στην ανάγκη να ζητήσει βοήθεια από έναν ψυχοθεραπευτή, πρέπει τουλάχιστον να είναι στα όρια της εξαθλίωσης.

Αυτή όντως είναι μία σκληρή, πικρή αλήθεια, την οποία αναγκάζεται να διαχειριστεί με επώδυνο τρόπο και να αντιμετωπίσει ο κάθε ασθενής, στην προσωπική και επαγγελματική του ζωή, για πάρα πολλά έτη, ή ακόμη για το υπόλοιπο της ζωής του. Τότε αναγκάζει επίσης τις περισσότερες φορές, στην αρχή των συμπτωμάτων της νόσου, τους συγγενείς και οικείους του, να τον πείσουν να επισκεφτεί το ιατρείο ενός ψυχοθεραπευτή, ή ακόμη και να τον μεταφέρουν κατόπιν εισαγγελικής εντολής –δυστυχώς μέχρι πρόσφατα με την συνοδεία περιπολικού της αστυνομίας– σαν να είχαν να κάνουν με κάποιον εγκληματία κι όχι με έναν ασθενή, σε ένα ψυχιατρικό νοσοκομείο για φροντίδα και νοσηλεία.

Επίσης, σχεδόν πάντα, ο εκάστοτε ασθενής, αντιλαμβάνεται το ομολογουμένως σοβαρότατο πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζει η ψυχοσωματική του υγεία, μετά το πέρας χρόνων ψυχανάλυσης. Όλα αυτά συμβαίνουν κατά κύριο λόγο μετά από μία παράλογη πράξη ή συμπεριφορά, ή ακόμη και με μία πράξη, η οποία θέτει σε κίνδυνο τον ίδιο τον ασθενή ή τους συνανθρώπους του, οι οποίοι συναλλάσσονται μαζί του.

Τώρα θα πρέπει να εστιάσουμε και στον ρόλο των ψυχοθεραπευτών. Ο εκάστοτε ασθενής πρέπει να διαλέξει έναν εγκεκριμένο, ανθρωπιστή, ψυχοθεραπευτή, ο οποίος θα πιστεύει πως οι ασθενείς του έχουν το δικαίωμα να ζήσουν μία σχεδόν φυσιολογική ζωή, όπως μπορεί να συμβεί με το 25% των ψυχικά ασθενών. Τούτα πρέπει να συμβούν όταν οι ασθενείς θα είναι έτοιμοι πως πρέπει να λάβουν την σωστή ψυχοθεραπεία και αγωγή –το τονίζω– πάντα με την καθοδήγηση ενός εγκεκριμένου, ανθρωπιστή, ψυχοθεραπευτή.

Επίσης, είναι ζωτικής σημασίας ο ψυχοθεραπευτής να πιστεύει πως ο εκάστοτε ασθενής δικαιούται να έχει όνειρα, και να μπορεί να καταβάλει τις αντίστοιχες προσπάθειες για να τα πραγματοποιήσει. Τούτο πρέπει να γίνει πρωτίστως με την βοήθεια του ψυχοθεραπευτή, ο οποίος πρέπει να τον ενθαρρύνει να μην βλέπει ως απόλυτη και μη αναστρέψιμη καταστροφή την ομολογουμένως άθλια κατάσταση, στην οποία περιέρχονται οι ασθενείς για να φτάσουν στο σημείο να χτυπήσουν την πόρτα του ιατρείου ενός ψυχοθεραπευτή. Άλλωστε για να φτάσεις στον παράδεισο πρέπει να κάνεις άλμα από τον πάτο της κόλασης.

Ο διακεκριμένος Καναδός κλινικός ψυχολόγος και συγγραφέας Jordan B. Peterson αναφέρει σε ένα από τα βιβλία του το εξής: δεν ήμαστε μόνο ό,τι έχουμε πετύχει, αλλά κι όλα αυτά που θα πετύχουμε.

Ολοκληρώνοντας την σκέψη μου θα ήθελα να επισημάνω πως το σύνολο των ψυχικά ασθενών είναι νέοι άνθρωποι.

Τις περισσότερες φορές είναι θύματα ακραίας βίας, σωματικής και ψυχολογικής. Αυτός είναι ο λόγος που πρέπει τα όνειρα τους και τα σχέδια τους, για το μέλλον τους, να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη από τους ψυχοθεραπευτές και τους φροντιστές τους.

Αξίζουν λοιπόν μία ακόμη ευκαιρία, όπως κι όλοι οι άνθρωποι αξίζουν πολλές ευκαιρίες, γιατί η ψυχοθεραπεία χωρίς την προσδοκία της βελτίωσης της ζωής, δεν έχει λόγο ύπαρξης· είναι μόνο χάσιμο χρόνου και σπατάλη δυνάμεων, για τον ασθενή, όπως επίσης και για τους ανθρώπους που τον φροντίζουν.

Μάλιστα υπάρχει η πιθανότητα οι φροντιστές να ζητήσουν και οι ίδιοι ψυχιατρική θεραπεία. Τούτο συμβαίνει αν το άτομο το οποίο φροντίζουν έχει ιδιαίτερα έντονα ψυχολογικά προβλήματα και πολλές φορές βίαιη ή ακόμη και παραβατική συμπεριφορά, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει σε καμία των περιπτώσεων πως όλα έχουν χαθεί για τον ψυχικά ασθενή και για τους ανθρώπους τους, οι οποίοι τους φροντίζουν.

Το ζητούμενο όμως είναι πως αντιμετωπίζουν η κοινωνία και πολλές φορές ένα μέρος του θεραπευτικού προσωπικού τους ψυχικά ασθενείς.

Δυστυχώς οι ψυχικά ασθενείς γίνονται ορατοί στην κοινωνία και στο ιατρικό προσωπικό, σχεδόν πάντα, εν μέσω της χειρότερης τους στιγμής.

Τούτο έχει ως αποτέλεσμα να στιγματίζονται και να θεωρούνται κακότροποι ή ακόμη και χαζοί. Το εν λόγω γεγονός οδηγεί με τα χρόνια σε αυτοστιγματισμό και σε αποκλεισμό από την κοινωνία, η οποία οφείλει να τους αντιμετωπίζει όπως όλους τους ανθρώπους. Άλλωστε σχεδόν όλοι οι άνθρωποι κάποτε θα βρεθούμε ευάλωτοι, στην υγεία μας ή κοινωνικά, έστω μία φορά στην ζωή μας. Όλοι θα θελήσουμε την αρωγή του κράτους και της οργανωμένης πολιτείας, για να μην κλονιστεί η σωματική ή η ψυχική μας υγεία, και πολλές φορές όπως συμβαίνει στους ψυχικά ασθενείς, για να μην επέλθει μία πλήρης ψυχοσωματική κατάρρευση. Τι πρέπει να πράξουν οι αρχές και η οργανωμένη πολιτεία; Μία καμπάνια ενημέρωσης της κοινωνίας για την αποφυγή του στίγματος, της ψυχικής νόσου, θα ήταν το σωστότερο μέτρο. Όμως τούτη η καμπάνια για να έχει επιτυχία πρέπει να ξεκινήσει, και να γίνει από τους ψυχικά ασθενείς, με την αρωγή του θεραπευτικού προσωπικού.

Ένα άλλο μεγάλο, ακανθώδες θέμα, το οποίο αντιμετωπίζεται με άτσαλο τρόπο, είναι πως στους ψυχικά ασθενείς θεωρείται πως υπάρχει συσχέτιση πάθησης – χαρακτήρα και προσωπικότητας.

Αυτή η αντίληψη παγιώθηκε σε σχέση με την κοινωνία που τους περιβάλει, και δυστυχώς και με μεγάλο μέρος της θεραπευτικής κοινότητας, η οποία πολλές φορές αντιμετωπίζει τους ασθενείς μόνο ως διαταραγμένες προσωπικότητες, στις οποίες ο χαρακτήρας τους εκφράζεται πάντα μέσα από την ασθένεια τους. Κατανοούμε λοιπόν γιατί ο ψυχικά ασθενής πρέπει πρώτα να κάνει έρευνα, για να καταλήξει σε έναν ψυχοθεραπευτή – ανθρωπιστή, ο οποίος θα πρέπει να αναδείξει τα προσόντα και τις δεξιότητες του ψυχικά ασθενή. Επίσης ο ψυχοθεραπευτής πρέπει να χρησιμοποιήσει ως κύριο όπλο του την ψυχοθεραπεία. Η ψυχοθεραπεία είναι αναγκαίο να πραγματοποιείται σε συνάρτηση, πάντα, με την βοήθεια της φαρμακευτικής επιστήμης. Τούτο όμως δεν σημαίνει πως η ψυχοθεραπεία παύει να είναι το υπερόπλο της ψυχιατρικής.

Εν κατακλείδι όλες οι ασθένειες επηρεάζουν τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα ενός ανθρώπου, αλλά είναι στην θέληση του κάθε ανθρώπου, τουλάχιστον, να μην ελέγχουν πλήρως τη ζωή του.

Σε τούτο το σημείο θέλω να τονίσω πως ο κάθε ψυχικά ασθενής δεν είναι άμοιρος ευθυνών, όπως επίσης κι όλοι οι άνθρωποι, για τις ασθένειες τους και τις επιλογές τους. Μέσα σε αυτήν την λαίλαπα, η οποία ονομάζεται ψυχική νόσος και δοκιμάζει κάθε ανθρώπινη αντοχή, ο εκάστοτε ασθενής νομίζω πως έχει την δυνατότητα των επιλογών για την ζωή του.

THERAPY.PSYCHOLOGY - ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ONLINE ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ
Μια ολοκληρωμένη εμπειρία σύνδεσης Ειδικών Ψυχικής Υγείας και Θεραπευόμενων | Ξεκίνα εδώ το Θεραπευτικό ταξίδι σου...