Χρήστος Καρράς

Υπάρχουν φορές που δεν ζούμε ακριβώς το παρόν μας. Ζούμε τη σκιά του.  Μια παλιά αγάπη. Μια παλιά πληγή. Μια παλιά φωνή που ακόμη μιλά μέσα μας, παρότι ο άνθρωπος που την είχε μπορεί να έχει φύγει εδώ και χρόνια. 

Όταν μιλάμε για τη σεξουαλικότητα του άνδρα μετά τα 60, πολύ συχνά μιλάμε ήδη μέσα από έναν φακό προκατάληψης. Σαν να θεωρείται αυτονόητο ότι η ηλικία σημαίνει εξασθένηση, απώλεια, απόσυρση, παρακμή. Σαν να υπάρχει μια σιωπηλή κοινωνική συμφωνία ότι το σεξ αφορά τους νέους, ενώ οι μεγαλύτεροι απλώς «θυμούνται». Αυτό όμως δεν ισχύ.  

Σε κάθε σχέση υπάρχει επιρροή. Ο ένας παίρνει πρωτοβουλία, ο άλλος ακολουθεί. Κάποιες φορές ο ένας επιμένει, άλλες ο άλλος υποχωρεί. Αυτό από μόνο του δεν είναι πρόβλημα. Η δυσκολία ξεκινά, όταν αυτή η ισορροπία παύει να αλλάζει, όταν γίνεται μονόπλευρη και όταν το ποιος «έχει τον λόγο» αρχίζει να επηρεάζει το πόσο ασφαλής, ελεύθερος ή ορατός νιώθει ο άλλος μέσα στη σχέση.

Σχέση, επιθυμία και η σιωπηλή γλώσσα του σώματος. Σε πολλές σχέσεις, το φιλί δεν είναι απλώς μια χειρονομία τρυφερότητας. Είναι μια δήλωση παρουσίας. Ένα «είμαι εδώ μαζί σου», ακόμη και όταν οι λέξεις έχουν στερέψει.

Ο σύγχρονος άνθρωπος μοιάζει με σπίτι γεμάτο αισθητήρες: θερμοστάτες, συναγερμούς, ειδοποιήσεις. Μια μικρή αύξηση έντασης και χτυπάει. Μια μικρή πτώση διάθεσης και πάλι χτυπάει. Δεν είναι ότι παλιά δεν πονούσαμε.

Υπάρχει μια βολική ιστορία που κυκλοφορεί στα σπίτια μας: «το παιδί έχει πρόβλημα». Βολική, γιατί δίνει έναν “ένοχο” με μικρό ύψος και μεγάλη ανοχή. Και μας γλιτώνει από το δύσκολο βλέμμα στον καθρέφτη: τι γίνεται ανάμεσά μας; τι ρυθμός υπάρχει; ποιος κρατάει το πλαίσιο; ποιος λείπει ενώ είναι παρών; 

Δίνουμε νόημα στη συμπεριφορά κάποιου, ανάλογα με τη σχέση που έχουμε μαζί του. Το λάθος που κάνουμε όλοι είναι απλό: πιάνουμε μια πράξη και την κάνουμε “απόδειξη”. 
Λέμε: «έκανε αυτό… άρα είναι αυτό».