Η ερωτική σχέση είναι ένα πολύπλοκο θέμα που μπορεί να μάς προσφέρει μεγάλη χαρά και ευτυχία, αλλά και να μας προκαλέσει πολλές ανησυχίες και αγωνία. Ωστόσο, αυτό που είναι ακόμα πιο παράξενο είναι η τάση πολλών ανθρώπων να παραμένουν σε μια ερωτική σχέση παρά το γεγονός ότι αντιλαμβάνονται πως αυτή είναι τελειωμένη.

Το "love bombing" είναι ένας δημοφιλής όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη συντριπτική και συχνά ασυμβίβαστη στοργή κατά τα πρώτα στάδια μιας σχέσης, μπορεί να είναι συναρπαστικό αλλά ταυτόχρονα και επικίνδυνο, είναι σημαντικό να το αντιμετωπίσουμε με σοβαρότητα για τη διατήρηση υγιών και σταθερών σχέσεων. 

Οι εξαρτητικές σχέσεις αποτελούνται συνήθως από δυο εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες. Στον ένα πόλο βρίσκονται οι εξαρτητικές και στον άλλο οι ναρκισσιστικές. Με ποιον τρόπο, όμως, αυτές αλληλοεπηρεάζονται;

Γιατί επιστρέφουμε στις χειριστικές μας σχέσεις; Τι είναι αυτό που μερικές φορές βρίσκουμε τόσο ελκυστικό στις ψυχολογικά βίαιες καταστάσεις, και μας ωθεί να επιστρέψουμε στις γνώριμες παλιές, τοξικές συνήθειες;

Υπάρχουν περίοδοι όπου γίνεται μέσα μας ένας απολογισμός πράξεων, σκέψεων και καταστάσεων. Ο απολογισμός αυτός συνειδητά ή υποσυνείδητα γίνεται από όλες και όλους μας. Και το νευραλγικό, κομβικό σημείο, είναι η σχέση μας με τους άλλους και η σχέση μας τελικά με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Το αφήγημα της ανιδιοτελούς γονεϊκής αγάπης είναι από τα ισχυρότερα συλλογικά ψευδο-πιστεύω της σύγχρονης δυτικής κουλτούρας.

Οι κακοποιητικές σχέσεις δεν ξεκινούν με φωνές ή σωματική βία. Συνήθως αρχίζουν με κάτι πιο διακριτικό: μια μικρή υποτίμηση, ένα «αστείο» που πληγώνει, μια απαίτηση που παρουσιάζεται ως φροντίδα.

Έλεγχος! Όλα υπο τον έλεγχο μας! Τι θα φάμε, τι θα πούμε, που θα πάμε, τι θα επιλέξουμε, με ποιον θα είμαστε, ποιον θα απορρίψουμε. Σχηματίζεται η εικόνα μας μέσα από μια διαδικασία ελέγχου. Ο τροπος που βλέπουμε, που ακούμε, που αποδεχόμαστε.

Από την εσωτερική αφήγηση στην κοινωνική συνύπαρξη

Σε κάθε σχέση υπάρχει επιρροή. Ο ένας παίρνει πρωτοβουλία, ο άλλος ακολουθεί. Κάποιες φορές ο ένας επιμένει, άλλες ο άλλος υποχωρεί. Αυτό από μόνο του δεν είναι πρόβλημα. Η δυσκολία ξεκινά, όταν αυτή η ισορροπία παύει να αλλάζει, όταν γίνεται μονόπλευρη και όταν το ποιος «έχει τον λόγο» αρχίζει να επηρεάζει το πόσο ασφαλής, ελεύθερος ή ορατός νιώθει ο άλλος μέσα στη σχέση.

Όταν η αγάπη και η συντροφικότητα κρύβουν κάτω από το πέπλο τους το επώδυνο αγκάθι της υποτίμησης, όταν το σ' αγαπώ τρέφεται μέσα από συνεχείς απαιτήσεις και κριτική, όταν η μείωση και η αμφισβήτιση της αξίας μας γίνεται καθημερινό βίωμα, ερχόμαστε αντιμέτωποι με το αδιέξοδο και την δυστυχία μέσα στη σχέση.