Ο κεντρικός πυλώνας της Ιατρικής του 21ου αιώνα συνίσταται στην αναζήτηση της παθογένειας κάθε διαταραχής, δηλαδή της βιολογικής αιτίας της. Ενώ στο επίπεδο των καθαρά σωματικών νόσων αυτό επιτυγχάνεται σε μεγάλο βαθμό (π.χ. AIDS, στομαχικά έλκη κλπ), δεν φαίνεται να συμβαίνει το ίδιο με τις ψυχικές διαταραχές.

Στη διαδικασία της προσωπικής αλλαγής υπάρχει ένα σημείο που συχνά παραβλέπουμε, παρότι είναι το πιο καθοριστικό και το πιο επίπονο: το μεταίχμιο ανάμεσα σε μια εγκαθιδρυμένη συμπεριφορά και στη στιγμή που αρχίζει πραγματικά η αλλαγή.

Πολλοί άνθρωποι έχουν βιώσει τουλάχιστον μία φορά το εξής τρομακτικό φαινόμενο: ξυπνούν μέσα στη νύχτα, το μυαλό τους είναι σε εγρήγορση, αλλά δεν μπορούν να κουνήσουν ούτε ένα δάχτυλο.

Οι τελευταίες επιστημονικές θέσεις για την κατανόηση του σύμπαντος παραδέχονται πλέον ότι η λογική δεν είναι αρκετή, για να εννοήσει τις άπειρες διαστάσεις του συμπαντικού κόσμου. Η ανάγκη μιας νέας οπτικής και η χρήση της υπερλογικής εμφανίζονται απαραίτητες.