Οι βιολογικές μεταμορφώσεις της προσωπικής αλλαγής: «Δεν χρειάζεται να περιμένουμε τον πόνο για να αλλάξουμε. Μπορούμε να επιλέξουμε το όραμα.» – Joe Dispenza

Σύμφωνα με την έρευνα των Cipriani et all, (2018) η κατάθλιψη έχει αυξηθεί σημαντικά από το 1990, λόγω της αύξησης του πληθυσμού και της γήρανσης.

Σήμερα υπάρχει μια τάση έρευνας και διερεύνησης των επιδράσεων της ψυχοθεραπείας στην ανθρώπινη εγκεφαλική λειτουργία.

Μύθοι και επιστημονικά δεδομένα:
Το ερώτημα σχετικά με το πότε αρχίζει να γερνάει ο εγκέφαλος απασχολεί εδώ και δεκαετίες τη νευροεπιστήμη, την ψυχολογία και την ιατρική.

Το σχολείο αποτελεί τον πιο βασικό φορέα κοινωνικοποίησης. Αποτελεί τα πρώτα βιώματα κοινωνικής αλληλεπίδρασης για το παιδί, και επομένως σχηματίζει το νεαρό άτομο, και πώς αυτό θα αποτελέσει μέλος της κοινωνίας, στην ενήλικη ζωή του. 

Η μείζων καταθλιπτική διαταραχή, ή κοινώς κατάθλιψη, είναι μια πολύ συχνή ασθένεια που μειώνει την ποιότητα ζωής και την λειτουργικότητα του ατόμου.

Το νευρικό μας σύστημα δεν αντέχει την απορρύθμιση χωρίς ελπίδα. Δεν αντέχει το ερέθισμα χωρίς επιστροφή. Δεν αντέχει την έκθεση χωρίς αγκύρωση. Ο εγκέφαλος είναι ένα όργανο σχέσης, δομημένο εξελικτικά για να ρυθμίζεται εντός ασφαλών δεσμών (Schore, 2003).

Τα νευρικά κύτταρα ανταλλάσσουν μεταξύ τους πληροφορίες με τη μορφή της μετάδοσης ερεθισμών από τις νευρικές ίνες. Από τα μισά του 20ού αιώνα και μετά εμφανίστηκε η έννοια της «νευροπλαστικότητας».

Ερευνητικά δεδομένα αποδεικνύουν την σχέση μεταξύ ψυχολογικού τραύματος και βλάβης που αφορά την λειτουργία του εγκεφάλου και συνεπώς και την ψυχική υγεία και ακεραιότητα του ατόμου.