Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι δύναμη έχουν οι λέξεις στη ζωή σας;

Κι όμως, είναι πολύ μεγαλύτερη από ότι πιστεύετε! Εσείς, πώς μιλάτε στον εαυτό σας; Τον αντιμετωπίζετε σαν φίλο ή μήπως σαν εχθρό; Πόσο συχνά λέτε «δε μπορώ», «δεν είμαι ικανός/ή να…», «είναι αργά για…», πόσο συχνά ακόμα τον χαρακτηρίζετε με την παραμικρή αφορμή «Το ξέχασα, τι χαζός/ή που είμαι!»;

Η κατάθλιψη δεν είναι η μοναδική διαταραχή που συνδέεται με το χρόνιο στρες. Οι βιολογικοί μηχανισμοί που εμπλέκονται σε αυτό το είδος στρες είναι πολλοί και ενδέχεται να συμβάλλουν στην απορρύθμιση όλων των συστημάτων.

Υπάρχουν πολλές λαϊκές ρήσεις για το πόσο αποτελεσματικές είναι κάποιες πρακτικές μας που έχουν να κάνουν με την αυθόρμητη διαχείριση των συναισθημάτων («Άντε ούρλιαξε δυνατά και θα σου περάσει!»).

Μια συνήθης αιτία που μας κάνει να μην είμαστε ευτυχισμένοι αλλά και να απογοητευόμαστε είναι ότι, δεν είμαστε απόλυτα ειλικρινείς ακόμη και με τον ίδιο μας τον εαυτό.
Ποιος στα αλήθεια είσαι;
Γιατί φοβάσαι να αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου ή να αφιερώσεις λίγο από τον χρόνο σου για να δεις ποιος είσαι; Αν δε σε γνωρίζεις πώς περιμένεις να ζήσεις ευτυχισμένος;

Νομίζω ότι όλοι έχουμε νιώσει κατά καιρούς ότι δεν αξίζουμε. Είμαστε άνθρωποι και παλεύουμε με διάφορα πράγματα καθημερινά, είτε πρόκειται για σοβαρά ζητήματα είτε για λιγότερο σημαντικά. Ωστόσο, υπάρχουν στιγμές που το σκοτάδι μας φαίνεται λίγο πιο σκοτεινό από το συνηθισμένο και νιώθουμε ότι δεν έχουμε σκοπό.