Στις μέρες μας, η εικόνα του ειδικού ψυχικής υγείας και η φύση της ψυχοθεραπείας είναι έννοιες διαστρεβλωμένες και αμφιλεγόμενες. Είναι ο ψυχοθεραπευτής ένας απλός ακροατής, αμέτοχος στα ζητήματα του ασθενούς του; Eίναι ένας ψυχικά βασανισμένος άνθρωπος, ακόμη περισσότερο και από εκείνους που τον επισκέπτονται; Ή αποτελεί ένα άτομο ικανό να βρίσκει λύση σε κάθε είδους πρόβλημα, σχεδόν με τρόπο μαγικό;

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο και η οικογένειά του δεν είχαν καιρό για χάσιμο. Έπρεπε να αδειάσουν το διαμέρισμα πριν βραδιάσει. Το νοίκι είχε μείνει απλήρωτο. Ξανά. Τους έκαναν έξωση. Ξανά. Ο σπιτονοικοκύρης στα Σεπόλια, όπου έμεναν οικογενειακώς οι Αντετοκούνμπο, χτυπούσε την πόρτα σαν μανιακός και απαιτούσε να φύγουν. Τους έδινε μία μέρα, δύο το πολύ. Αυτή τη φορά ο χρόνος είχε στερέψει.

Την απώλεια την συσχετίζουμε συχνά με το πένθος και το θάνατο, το οποίο είναι λάθος όμως.

Η απώλεια και το πένθος μπορεί να συσχετιστούν με διάφορα ερεθίσματα όπως είναι η απόλυση, η παραίτηση, μία παλίνδρομη κύηση, η υπογονιμότητα, ο κορωνοϊός για όλα όσα αλλάξανε, ένα διαζύγιο, έντονα οικονομικά προβλήματα, η μετακόμιση σε ένα άγνωστο περιβάλλον, η αλλαγή εργασιακού περιβάλλοντος ή θέσης, η απομάκρυνση από φίλους και οικογένεια, ο χωρισμός.

Τι είναι η πεποίθηση; Απλώς μια σκέψη που επαναλαμβάνεται μέχρι να την πιστέψουμε. όλες οι πεποιθήσεις είναι περιοριστικές επειδή προέρχονται από τον νου. Για παράδειγμα, η πεποίθηση ότι κάτι είναι «πολύ καλό για να είναι αληθινό». Ακούμε άλλους να το λένε, μετά αρχίζουμε να κάνουμε οι ίδιοι αυτήν την σκέψη, πιστεύουμε ότι είναι αλήθεια και αρχίζουμε να βλέπουμε στον κόσμο γύρω μας αποδείξεις πως όντως αληθεύει.

Πώς θα περιέγραφε κανείς την ιδανική παιδική ηλικία; Ποια λέξη αγγίζει την ακρίβεια ενός τίτλου αν όχι, ενδεχομένως, η ανεμελιά και η αθωότητα, αρετές που εξάλλου πέραν του ότι ταυτίζονται σε μεγάλο βαθμό με την παιδικότητα, αποτελούν και αντικείμενο νοσταλγίας για πολλούς εκ των ενηλίκων;