Λίγες είναι οι μελέτες εκείνες που έχουν διερευνήσει σε βάθος τη διαδικασία και την έκβαση των ψυχοδυναμικών θεραπειών που αφορούν ασθενείς παιδικής ηλικίας. Μεταξύ του περιορισμένου αυτού αριθμού μελετών, ορισμένες έχουν στρέψει την προσοχή τους στο παιχνίδι και στη λεκτική παραγωγή, καθώς πρόκειται για θεμελιώδεις πτυχές κατά τη διαδικασία αξιολόγησης της παιδικής ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας.

1. Πείτε μας λίγα λόγια για εσάς….

Είμαι ψυχολόγος από το 1995, δεν έπαψα ποτέ να μελετώ και να προσπαθώ να μαθαίνω νέα πράγματα τόσο σχετικά με την επιστήμη μου, όσο και με κοντινές επιστήμες αλλά και τις τέχνες, οι οποίες αποτελούν μεσολαβήσεις στην ψυχοθεραπευτική προσέγγιση που ακολουθώ.

Θεωρώ τον εαυτό μου ψυχολόγο, αλλά πρωτίστως κοινωνικό επιστήμονα, αφού το ενδιαφέρον μου τόσο για την κοινωνιολογία όσο και για την κοινωνική ανθρωπολογία αλλά και άλλες κοινωνικές επιστήμες είναι εξαιρετικά ζωντανό και προσπαθώ έμπρακτα με σεμινάρια και εκπαιδευτικά προγράμματα να ακολουθώ τις εξελίξεις.

Πιστεύω, κάτι που αποδεικνύεται από τις σύγχρονες νευροεπιστήμες, ότι η ψυχική ασθένεια (λέξη που σημαίνει αδυναμία κι όχι νόσο) υπάρχει εξαιτίας σχέσεων και περιβάλλοντος και έτσι η θεραπεία (ως ψυχική ενδυνάμωση) έρχεται και πάλι μέσα από την σχέση.

Ενδιαφέρομαι για την αγορά της κλίμακα αξιολόγησης νοημοσυνης WISC-III. Κατά προτίμηση σε πολύ καλή έως και άριστη κατάσταση.

Άτομα με οριακή διαταραχή προσωπικότητας περιγράφουν τον ψυχισμό τους σαν μια διαρκή ταλάντευση από το απόλυτο κενό στην έκρηξη συναισθημάτων και σκέψεων. Ζουν στα όρια, ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη ψύχωση. Όλα βιώνονται στον υπέρτατο βαθμό, δεν υπάρχουν ήπιες καταστάσεις και διαρκώς εναλλάσσονται.

Η αστάθεια διατρέχει όλες τις πτυχές της ζωής τους: τη συμπεριφορά τους, την εικόνα του εαυτού τους, τις διαπροσωπικές τους σχέσεις, τα συναισθήματά τους.

Ήταν το 1930 όταν ο φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ, αφιέρωσε ένα ολόκληρο κεφάλαιο από το βιβλίο του "Η κατάκτηση της ευτυχίας", στη δυνητική αξία της πλήξης: "Ένα παιδί αναπτύσσεται καλύτερα όταν, όπως ένα νεαρό φυτό, μένει ανενόχλητο στο έδαφος. Η τεράστια ποικιλία ερεθισμάτων δεν είναι καλή για τα μικρά παιδιά καθώς μπορεί στην ενήλικη ζωή τους να τους προκαλέσει ανικανότητα στο να διαχειριστούν τη γόνιμη μονοτονία την αφόρητη πλήξη και τον ίδιο τους τον εαυτό".