Υπάρχει μια βολική ιστορία που κυκλοφορεί στα σπίτια μας: «το παιδί έχει πρόβλημα». Βολική, γιατί δίνει έναν “ένοχο” με μικρό ύψος και μεγάλη ανοχή. Και μας γλιτώνει από το δύσκολο βλέμμα στον καθρέφτη: τι γίνεται ανάμεσά μας; τι ρυθμός υπάρχει; ποιος κρατάει το πλαίσιο; ποιος λείπει ενώ είναι παρών; 

Δίνουμε νόημα στη συμπεριφορά κάποιου, ανάλογα με τη σχέση που έχουμε μαζί του. Το λάθος που κάνουμε όλοι είναι απλό: πιάνουμε μια πράξη και την κάνουμε “απόδειξη”. 
Λέμε: «έκανε αυτό… άρα είναι αυτό». 

Αντέχω, άρα είμαι δυνατός (γιατί η αντοχή συχνά δεν είναι δύναμη αλλα εγκλωβισμός) 

Όταν μιλάμε για σχέσεις, συνήθως μιλάμε για συναισθήματα. Αγάπη, έρωτας, οικειότητα, ασφάλεια. Αυτές είναι οι λέξεις που κυριαρχούν.

Υπάρχει κάτι σχεδόν ειρωνικό στη σύγχρονη εποχή: δεν υπήρξαν ποτέ τόσα βιβλία, τόσοι ειδικοί, τόσα σεμινάρια, τόσα podcasts και τόσα «εργαλεία αυτογνωσίας». Και όμως, ποτέ ο άνθρωπος δεν πάλευε τόσο πολύ να αλλάξει πραγματικά.