Αισθάνεστε ένοχοι όταν πρόκειται για τα παιδιά σας; Ίσως υπάρχει μια μικρή φωνή στο πίσω μέρος του μυαλού σου που σου λέει ότι δεν είσαι αρκετός.

Όλοι οι οι άνθρωποι μπορεί να βιώσουμε άγχος και είναι μια φυσιολογική αντίδραση σε σχέση με τις καθημερινές πιέσεις που χρειάζεται να διαχειριστούμε. Το άγχος σε αυτές τις περιπτώσεις μπορεί να μας βοηθήσει να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις και τις αλλαγές.

Η φράση «αγάπα τον εαυτό σου» έχει γίνει τόσο κοινότοπη που μοιάζει να έχει χάσει το νόημά της. Τη συναντάμε παντού – σε inspirational quotes, σε αφίσες, σε posts με ηλιοβασιλέματα και λουλούδια.

Οι αρνητικές σκέψεις αποτελούν μια κοινή και καθολική ανθρώπινη εμπειρία. Φράσεις όπως «δεν είμαι αρκετός/ή», «πάντα αποτυγχάνω», «δεν με αγαπούν όπως είμαι» εμφανίζονται συχνά στον εσωτερικό μας διάλογο και συνοδεύουν το άτομο στην καθημερινότητά του.

Αυτό το άρθρο ίσως να μην είναι για όλους. Είναι για όσους τους αρέσει να σκέφτονται λίγο διαφορετικά. Με κριτική σκέψη.

Οι ενοχές αποτελούν ένα από τα πιο οικεία αλλά και πιο επώδυνα ανθρώπινα συναισθήματα. Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι κάποια στιγμή νιώθουν ότι έκαναν κάτι λάθος, ότι πλήγωσαν κάποιον, ότι δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες των άλλων ή ότι δεν στάθηκαν «αρκετά καλοί» σε έναν ρόλο: ως γονείς, σύντροφοι, φίλοι, επαγγελματίες ή παιδιά.

Η ευτυχία και η δυστυχία είναι «επιλογές» που διαμορφώνονται από τις σκέψεις και τις συμπεριφορές μας.

Τα άτομα υψηλής ευαισθησίας (HSPs) είναι άτομα που διαθέτουν ένα χαρακτηριστικό της προσωπικότητας γνωστό ως ευαισθησία στην αισθητηριακή επεξεργασία (Aron, 2010).

Την αξία και την δύναμη της αυτοσυμπόνιας την έχουν καταδείξει πολλοί ερευνητές στο πεδίο της ψυχολογίας και γενικότερα των κοινωνικών επιστημών.

Η τιμωρητική σιωπή δεν είναι το ίδιο με την υγιή αποστασιοποίηση. Πρόκειται για μια συμπεριφορά όπου το άτομο αρνείται να μιλήσει, να αναγνωρίσει την παρουσία του άλλου ή ακόμη και να διατηρήσει βλεμματική επαφή, χρησιμοποιώντας τη σιωπή ως μέσο αποστασιοποίησης, πίεσης ή τιμωρίας.

Δεν φτάνει να πεις «δεν θα γίνω σαν τους γονείς μου». Αυτό είναι μόνο η αρχή και συχνά, μια παγίδα.

Η αλλαγή αποτελεί έναν από τους πιο θεμελιώδεις, αλλά και πιο απαιτητικούς στόχους της ανθρώπινης ζωής. Από τη βελτίωση συνηθειών και την ενίσχυση της ψυχικής υγείας έως τη μεταμόρφωση συναισθηματικών και διαπροσωπικών μοτίβων, η διαδικασία της αλλαγής δεν είναι ούτε γραμμική ούτε απλή.

Μια ψυχολογική και βιωματική ματιά στο άγχος γύρω από την κριτική και την αναγνώριση

Άλλαξε τη ζωή σου! Μάθε να λες όχι! Ζήσε το πάθος σου! Ζήσε τη στιγμή! Σκέψου θετικά! Υπάρχουν τόσα ερεθίσματα γύρω μας που μας προτρέπουν να πραγματοποιήσουμε αλλαγές στην καθημερινότητά μας, στην προσωπικότητά μας, στο χαρακτήρα μας.

Σε αυτό το άρθρο, θα μελετήσουμε την έννοια της πίστης, του διαλογισμού και πώς αυτές οι δύο έννοιες συνδέονται μεταξύ τους. Σίγουρα υπάρχει μια ξεκάθαρη σύνδεση που μπορούμε να δούμε, αρκεί να επικεντρωθούμε σε ένα και μόνο στοιχείο: το δεδομένο του τώρα - την αναπνοή μας.

Αν κάποιος κατέγραφε τις σκέψεις που περνούν από το μυαλό μας μέσα σε μια μέρα, θα εντυπωσιαζόταν με την ποσότητα, την ποιότητα αλλά και την ένταση τους.

Η ανάπτυξη είναι μια σειρά προοδευτικών αλλαγών οι οποίες ακολουθούν κάποιο προβλέψιμο πρότυπο και προκύπτουν από την αλληλεπίδραση μεταξύ βιολογικών και περιβαλλοντικών παραγόντων.

Στον τομέα της ανθρώπινης λήψης αποφάσεων, τα άτομα κάποιες φορές επιλέγουν συνειδητά επιλογές που αναγνωρίζουν ως λανθασμένες ή μη ιδανικές. Αυτό το παράδοξο, που επηρεάζεται συχνά από γνωστικές, κοινωνικές και συναισθηματικές πιέσεις, αντανακλά την περίπλοκη αλληλεπίδραση μεταξύ γνώσης και συμπεριφοράς.

«Γνώρισα την αγάπη από τον θόρυβο που έκανε φεύγοντας» είχε πει ο Γάλλος ηθοποιός Λουί Ζουβέ και δεν θα μπορούσε κανείς να συνοψίσει καλύτερα, τον συναισθηματικό πόνο που μένει όταν μια αγάπη τελειώνει άδοξα.