Όλοι μας γνωρίζουμε ανθρώπους από το κοντινό μας, οικογενειακό και φιλικό, περιβάλλον οι οποίοι νοσούν από κάποιο χρόνιο νόσημα, όπως ο καρκίνος.
Το ερώτημα είναι αν μπορεί και κατά πόσο στις περισσότερες των περιπτώσεων αυτών, το οικογενειακό περιβάλλον, να παίξει έναν ιδιαίτερα ενεργό ρόλο και πως πρέπει να συμπεριφερθεί προς τον ασθενή.

Η προετοιμασία του ανθρώπινου εγκεφάλου για την αναγνωστική ανάπτυξη έχει την αφετηρία της πολύ νωρίτερα απ’ ότι θα μπορούσαμε οι περισσότεροι από μας να φανταστούμε. Αρκεί να φέρει κανείς στο μυαλό του την εικόνα ενός μικρού παιδιού καθισμένου στη αγκαλιά ενός αγαπημένου του προσώπου, να του διαβάζει ιστορίες με γίγαντες, δράκους, πριγκίπισσες, νεράιδες, μέρη μακρινά, φανταστικά.

Κάποιες φορές βιώνουμε τον Άλλον (έναν οποιονδήποτε «έτερο» που συναντούμε και αλληλεπιδρούμε) ως προδότη. Πάντοτε μας ξεφεύγει, έρχεται και φεύγει, απαιτεί να εισπράξει από εμάς την εκπλήρωση των επιθυμιών του ή αρνείται να εκπληρώσει τις δικές μας, χωρίς να κατανοούμε ακριβώς (ή και καθόλου) γιατί ή πώς τα κάνει όλα αυτά, γιατί αυθαίρετα μας εγκαταλείπει ή μας δωρίζει την παρουσία του.

Όλα στη ζωή ξεκινούν από ένα θαυμασμό. Επιθυμούμε να ακολουθούμε και να ομοιάζουμε προς αυτό που θαυμάζουμε. Έτσι γεννιέται η φιλοσοφία. Μας ωθεί να θέτουμε ερωτήματα.

Ο Αριστοτέλης με τη σπάνια νόησή του  αιώνες πριν είχε διατυπώσει την αναγκαιότητα αλλά και τη σπουδαιότητα της Φιλίας, θεωρώντας τη ως ’ψυχή που κατοικεί σε δύο σώματα’.
Η Φιλία είναι συναίσθημα αναγκαίο, απαραίτητο αλλά και μυθοποιημένο , όπως ακριβώς και ο έρωτας.