Διαφορετικότητα. Μία λέξη που την ακούμε διαρκώς, μία λέξη που τη χρησιμοποιούμε όλοι συνεχώς. Συνήθως αναφερόμαστε σε αυτή όταν μιλάμε για διάφορες κοινωνικές ομάδες ανθρώπων, οι οποίοι διαφοροποιούνται σε ένα βασικό στοιχείο που ίσως να ανήκει στην πλειοψηφία (πχ, σεξουαλικός προσανατολισμός, ύπαρξη κάποιας πάθησης ή αναπηρία).

Στις μέρες μας παρατηρούμε στις τάξεις μεικτών ικανοτήτων την ένταξη των μαθητών με δυσκολίες στο γραπτό και προφορικό λόγο, την κατάκτηση της αναγνωστικής ικανότητας, την ανάκληση πληροφοριών από ένα κείμενο. Μαθητές με διασπαστική συμπεριφορά, παρορμητικότητα ή υπερκινητικότητα αδυνατούν ν'ανταποκριθούν στον κυκαιώνα των πληροφοριών που τους επιβάλλει το εκπαιδευτικό σύστημα.

Με αφορμή το πρόσφατο σεμινάριό μου πάνω στη «Διαχείριση αρνητικών ανθρώπων», θα μοιραστώ τα πιο σημαντικά σημεία για ένα θέμα που απασχολεί πολλούς, δυσκολεύει ακόμα περισσότερους και εκνευρίζει επίσης κάποιους άλλους. Ο λόγος για τη διαχείριση αρνητικών ανθρώπων- πώς γίνεται στην πράξη τελικά.

Τα παιδιά μαθαίνουν να συμπεριφέρονται παρατηρώντας πως αντιδρούν οι γονείς τους την ώρα του φαγητού. Μαθαίνουν να παρατηρούν πώς κάθονται στο τραπέζι, πώς τρώνε, τι τρώνε, πώς μιλούν μεταξύ τους και πώς συμπεριφέρονται στο τραπέζι.

Τις περισσότερες φορές μία αλλαγή έχει μεγάλες επιπτώσεις στα συναισθήματα των παιδιών. Η αλλαγή ενώ μπορεί να έχει στόχο τη βελτίωση της ποιότητας ζωής του παιδιού όπως για παράδειγμα η μετακόμιση σε ένα σπίτι όπου το παιδί θα έχει δικό του δωμάτιο ή μπορεί να είναι υποχρεωτική όπως για παράδειγμα οι στρατιωτικοί γονείς που αλλάζουν συχνά τόπο, προσδίδει αρκετό στρες και αισθήματα μελαγχολίας.