Υπάρχουν περιστάσεις που χωρίς κάποιον προφανή λόγο φαίνεται να ενεργούμε λες κι εμείς οι ίδιοι σαμποτάρουμε τις προθέσεις μας. Οι αποκρίσεις μας σ’ αυτό το φαινόμενο είναι πολλές, ανάλογα με το πώς το «ερμηνεύουμε».

Το πιο γνωστό κείμενο ιατρικής δεοντολογίας είναι ο όρκος του Ιπποκράτη. Το 1948, η Δεύτερη Γενική Συνέλευση της Παγκόσμιας Ιατρικής Ένωσης υιοθέτησε τη λεγόμενη Διακήρυξη της Γενεύης ως αντίστοιχο βασικό κείμενο ιατρικών αρχών.

Πόσο εύκολο μας είναι να λέμε ότι είμαστε «μαζί» με κάποιον ή πόσο δύσκολο είναι να είμαστε εν τέλει «μαζί» με τον άλλον; Και τι ακριβώς είναι τελικά αυτό το «μαζί»;
Αυτά τα ερωτήματα ίσως είναι και από τα βασικότερα στον κόσμο της ψυχοθεραπείας. Αρκετά άτομα ή ζευγάρια έρχονται για να διαπραγματευτούν τη σχέση τους, η οποία πέφτει στην παγίδα της καθημερινότητας ή των εγγραφών του εκάστοτε ατόμου και δηλητηριάζεται. 

Η ιδέα ότι οι άνθρωποι μπορεί ασυνείδητα να επιλέγουν ανθρώπους που ταιριάζουν με τα πρότυπα σχέσεών τους από το παρελθόν αποτελεί αντικείμενο ενδιαφέροντος εδώ και καιρό για επαγγελματίες και θεωρητικούς εξίσου.

Ο Dicks (1993) μελετώντας σύνολα συζύγων και των δύο φύλων, παρατήρησε μεταξύ των συντρόφων ένα βαθμό «ταιριάσματος» μεταξύ των συστημάτων αντικειμενοτρόπων σχέσεων τόσο σε συνειδητό όσο και σε ασυνείδητο επίπεδο.

Η εξέλιξη των επιστημών του ψυχισμού υπήρξε ραγδαία κατά τον 20ο αιώνα και στις μέρες μας αποτελεί ένα τεράστιο πεδίο γνώσεων με διακριτές ειδικότητες. Στο πλαίσιο αυτό η έννοια του εαυτού εξετάζεται από διάφορες οπτικές γωνίες: για παράδειγμα μέσα από το πρίσμα της αναπτυξιακής Ψυχολογίας και της Κλινικής Ψυχολογίας.