Η μοναξιά του θεραπευόμενου (Μέρος Α')
Η συνειδητοποίηση του τραύματος, μέσω της ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας, είναι μια πράξη επαφής τόσο με τον εαυτό όσο και με τους άλλους, η οποία αναμένεται να μειώσει τη μοναξιά, δηλαδή την εμπειρία του ανθρώπου ότι είναι μόνος, απομονωμένος, αποκομμένος από τους άλλους (περισσότερα για τη μοναξιά βλ. Γαλανάκη, 2014α).

Η μοναξιά στους άνδρες μέσης ηλικίας σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου, σύμφωνα με φινλανδική επιστημονική μελέτη.

Η μοναξιά στην ψυχοθεραπευτική σχέση (Μέρος 2ο - Η μοναξιά του θεραπευτή

Εκτός από τον θεραπευόμενο και ο θεραπευτής νιώθει μοναξιά, βιώνει δηλαδή την εμπειρία ότι είναι μόνος, απομονωμένος, αποκομμένος από τους άλλους (περισσότερα για τη μοναξιά βλ. Γαλανάκη, 2014α). Βρίσκεται ενώπιον του αιτήματος του θεραπευόμενου, πιθανώς και της οικογένειάς του.

Το καλοκαίρι, εποχή φωτός, διακοπών και κοινωνικής εξωστρέφειας, συχνά συνδέεται με εικόνες πληρότητας και χαλάρωσης.

Η μοναξιά αποτελεί μια παγκόσμια και βαθιά ανθρώπινη εμπειρία, που δεν ορίζεται απλώς από τη φυσική απουσία άλλων ανθρώπων, αλλά από ένα υποκειμενικό και οδυνηρό συναίσθημα αποσύνδεσης (Hawkley & Cacioppo, 2010).