Αν μπορούσες να προσφέρεις στους ανθρώπους που αγαπάς μία μόνο ευχή, ποια θα ήταν; Η δική μου ευχή είναι να είναι ευτυχισμένοι. Εκ πρώτης όψεως, αυτό ίσως ακούγεται κοινότοπο. Οι περισσότεροι συνδέουν την ευτυχία με ένα συναίσθημα που έρχεται και φεύγει.

Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας λόγω της διευρυνόμενης ψυχικής μας σύγχυσης, του πνευματικού αποπροσανατολισμού και της οικονομικής κρίσης, είναι επιτακτική η ανάγκη να αναρωτηθούμε δημιουργικά, να στρέψουμε την ενέργειά μας προς τα μέσα, να γίνουμε περισσότερο ειλικρινείς και αποκαλυπτικοί στον εαυτό μας και τους άλλους.

«Τα έργα πρέπει να μετράς κι όχι τα χρόνια!» Σοφοκλής                                           

Μέσα από τα έντονα γεγονότα των τελευταίων δύο χρόνων που διανύουμε, ακούστηκε η παραπάνω φράση. Ακούστηκε μέσα σε έναν λόγο τόσο μεστό και ωραία δομημένο, που ένα αίσθημα έντονης χαράς και ενθουσιασμού ένιωσα να με κατακλύζει.

Το πρόγραμμα προσφέρεται στο Κολλέγιο σε συνεργασία με τη Σχολή Ψυχολογίας του κρατικού Πανεπιστημίου του Central Lancashire, το 5ο μεγαλύτερο Πανεπιστήμιο της Αγγλίας και αποτελεί το διαβατήριο για τον επιστημονικό και επαγγελματικό κόσμο της Ψυχολογίας, για όλους εκείνους που έχουν σπουδάσει ένα διαφορετικό αντικείμενο αλλά επιθυμούν να εκπαιδευτούν ως επαγγελματίες ψυχολόγοι.

Τις τελευταίες μέρες γινόμαστε δυστυχώς και στην Λάρισα μάρτυρες του αντιαισθητικού σεναρίου των αντιδράσεων μερίδας γονέων, για την έλευση παιδιών προσφύγων σε σχολείο της πόλης μας. Ως άνθρωποι που έχουμε βιώσει τον αποκλεισμό, τη διάκριση, το στιγματισμό και το ρατσισμό σε σχέση με ένα άλλο ζήτημα, αυτό της εξάρτησης, νιώθουμε την ανάγκη να τοποθετηθούμε. Γιατί γνωρίζουμε από πρώτο χέρι το μέγεθος της βαρβαρότητας και της αδικίας που δημιουργούν οι αφορισμοί, οι γενικεύσεις, οι διακρίσεις, οι αποκλεισμοί και το κυνήγι μαγισσών.