Στη ζωή, πολλοί δρόμοι παρουσιάζονται μπροστά μας, κάποιοι είναι ακατάλληλοι για εμάς, κάποιοι είναι ιδανικοί και άλλοι θα μπορούσαν να δοκιμαστούν για να μάς προσφέρουν καινούριες εμπειρίες και πολύτιμα μαθήματα.

Αυτό που συμβαίνει συνήθως, είναι να μάς φαίνεται κάποιος δρόμος ιδανικός, αλλά εν τέλει να αποδεικνύεται ότι δεν ήταν τελικά ο κατάλληλος για εμάς, έχοντας σπαταλήσει πολύτιμη ενέργεια, διάθεση και όρεξη.

Πόσες φορές δεν έχουμε δει έργα τέχνης (αγάλματα, νεοκλασσικά κτήρια, κ.ά.) βανδαλισμένα; Περνώντας από την Β. Κωνσταντίνου βλέπει κανείς το άγαλμα του Τρούμαν πιτσιλισμένο με ροζ και λευκή μπογιά-προφανώς θύμα βανδαλισμού. Το άγαλμα είναι κλασικής τεχνοτροπίας και σχετικά καλοφτιαγμένο.

Μιλώντας τη γλώσσα του παραδόξου, παραθέτω μερικούς πρακτικούς τρόπους, για να κατανοηθούν τα λογικά αδιέξοδα, που λίγο ως πολύ, οι περισσότεροι άνθρωποι φτάνουμε, καθώς αλληλοσχετιζόμαστε, δίχως πάντα να έχουμε επίγνωση, τι ακριβώς κάνουμε και πως αυτό επηρεάζει τις σχέσεις μας:

Πολλές φορές θεραπευόμενοι μου με ρωτάνε, τι κάνω λάθος και δεν μπορώ να βρω έναν σωστο σύντροφο, γιατί είναι όλοι ακατάλληλοι? Αυτό που τους προσκαλώ να δούμε είναι με τι κριτήρια επιλέγω τον συντροφό μου, τι προσδοκίες του δίνω και ποιες ανάγκες ικανοποιώ?

Κάποτε στέλναμε γράμματα ο ένας στον άλλον, κάποτε υπήρχε ένα περιστέρι το οποίο μετέφερε τα λόγια και την αγάπη μας στα άτομα που μας έλειπαν. Και σήμερα, φτάσαμε στην εποχή του Facebook, στην εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας. Τώρα περάσαμε στην εποχή των κόκκινων ειδοποιήσεων , στην εποχή του check in, των like και dislike.