Η αισιοδοξία σε μία εποχή που το άγχος, η αβεβαιότητα και η κατάθλιψη χτυπάνε κόκκινο, φαντάζει μία στάση ζωής ακατόρθωτη να υιοθετηθεί από τους περισσότερους ανθρώπους. Οι άνθρωποι τις περισσότερες φορές αντιμετωπίζουν ακόμα και με ειρωνική διάθεση ή και απορία την υιοθέτηση της θετικότητας και της αντιμετώπισης της ζωής με αυτό τον τρόπο.

Η οικογένεια και το φιλικό περιβάλλον κάλλιστα μπορούν να βοηθήσουν! Εφόσον η κατάθλιψη είναι μια ασθένεια που αποδυναμώνει και εξαντλεί τον άνθρωπο, το πιθανότερο είναι πως θα αυτός κάποια στιγμή θα αναζητήσει την βοήθεια του περίγυρου του.

Aπό την γέννηση  μας ερχόμαστε σε έναν κόσμο όπου μεγαλώνουμε με το «μην» και το «δεν». Ακούμε συχνά από  τους γονείς μας και το σχολικό μας περιβάλλον αργότερα, να μας λένε με έντονο ύφος «μην κάνεις αυτό» ή «δεν πρέπει να κάνεις αυτό».

Το να γίνει κάποιος καλός γονιός είναι ίσως η πιο δύσκολη αποστολή που έχει κληθεί κάποιος να αντιμετωπίσει σε όλη του τη ζωή. Το να φέρεις μία καινούργια ζωή στον κόσμο πρέπει να είναι μία απόφαση ύψιστης ωριμότητας και προσωπικής θέλησης και όχι απλώς ένα τυχαίο γεγονός ή μία πράξη που απλώς θέλει να συμφωνήσει με τα κοινωνικά πρότυπα.

Κατά τη διαδικασία της συμβουλευτικής συμβαίνει πολύ συχνά να συναντάμε εμπόδια και αντιστάσεις από τη μεριά του θεραπευόμενου, που ως βάση έχουν κάποιες πεποιθήσεις, βαθιά ριζωμένες μέσα τους, οι οποίες τους εμποδίζουν να προχωρήσουν και να κάνουν βήματα στη θεραπεία τους. Ο θεραπευόμενος έχει τις δικές του φανταστικές φυλακές και είναι δουλειά του Συμβούλου να του δώσει την ελευθερία του.