Είναι πλέον ευρέως αναγνωρισμένο πως η ψυχιατρική, και ιδιαίτερα το πεδίο την ψυχοφαρμακολογίας έχει κάνει τεράστια βήματα: αυτή την στιγμή υπάρχουν πολλά και διαφορετικά φάρμακα, μαζί με τις κατάλληλες οδηγίες χρήσης, έτοιμες να βοηθήσουν τα άτομα σε ανάγκη (και τους ερευνητές και κλινικούς στο να επιτευχθεί αυτό).

Στη διαδικασία της προσωπικής αλλαγής υπάρχει ένα σημείο που συχνά παραβλέπουμε, παρότι είναι το πιο καθοριστικό και το πιο επίπονο: το μεταίχμιο ανάμεσα σε μια εγκαθιδρυμένη συμπεριφορά και στη στιγμή που αρχίζει πραγματικά η αλλαγή.

Μη φοβάσαι…. Σήκω!! Φτιάξε τα μαλλιά σου, πάρε μια βαθιά ανάσα και κάρφωσε το χαμόγελο στα χείλη σου. Έτσι…με το ζόρι! Η Ζωή είναι περιπέτεια. Ακόμη να το καταλάβεις;; Ζει αυτός που ρισκάρει και εσύ έζησες και ζεις ακόμη. Πόνος, θλίψη, θυμός, όλα αυτά ανάμεικτα και ζωντανά. Σου θυμίζουν ότι είσαι ζωντανή, ότι το αίμα σου κυλά στις φλέβες σου.

Τα υπερκινητικά παιδιά συχνά αποτελούν το βάσανο των γονιών των εκπαιδευτικών και των συμμαθητών τους. Αν και μπορεί να είναι αξιαγάπητα φαίνεται σα να μη μπορούν να σταθούν ήσυχα ούτε λεπτό και διαρκώς αναστατώνουν τους γύρω τους.

Αλήθεια, τι θεωρούμε σήμερα μεγάλο τι μικρό, όταν σκεφτόμαστε, όταν πράττουμε, όταν εκτιμούμε καταστάσεις, όταν χαρακτηρίζουμε ανθρώπους, όταν στιγματίζουμε υποστάσεις, προσδιορίζουμε τον εαυτό μας και διαχειριζόμαστε έτσι ό,τι συμβαίνει στη ζωή μας;