Fight, Flight or Freeze: οι αρχαίες αντιδράσεις μέσα σε μια σύγχρονη ζωή. Υπάρχει μια στιγμή που δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς. Κάτι συμβαίνει. Ένα βλέμμα, μια φωνή, μια ένταση στον χώρο. Μια φράση που σε βρίσκει απροετοίμαστο.

Φανταστείτε το εξής. Βρίσκεστε ξανά στη μέση μιας γνώριμης έντασης με κάποιον κοντινό σας άνθρωπο και νιώθετε ξαφνικά ένα κύμα άγχους να σας κατακλύζει.

Για να αναπτύξουν θεωρίες της ανθρώπινης συμπεριφοράς και της νόησης, οι Ψυχολόγοι πρέπει να κατανοήσουν και τις βιολογικές βάσεις των λειτουργιών αυτών.

Υπάρχουν πράγματα που φοβόμαστε και, χωρίς να το καταλάβουμε, αρχίζουμε να οργανώνουμε τη ζωή μας γύρω από αυτά.

Από πού πηγάζει η προσωπικότητά μας, η συμπεριφορά μας; Γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο διαφορετικοί; Από πού να ξεκινήσω! Πολύ σύντομα, είναι ένας συνδυασμός κληρονομικότητας και περιβάλλοντος.

Πριν μοιραστείς το σώμα σου, αναρωτήσου αν ο άλλος σε γνωρίζει πραγματικά. Όταν δύο άνθρωποι αρχίζουν να βγαίνουν, η σωματική οικειότητα συχνά μοιάζει να είναι το πιο εύκολο βήμα.

«Πάλι τα ίδια…». Είναι μια σκέψη που πολλοί άνθρωποι κάνουν όταν συνειδητοποιούν ότι, παρά την επιθυμία τους για μια διαφορετική εμπειρία, βρίσκονται ξανά σε σχέσεις που τους προκαλούν πόνο, απογοήτευση ή συναισθηματική εξάντληση.

«Αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά». Το έχουμε σκεφτεί ίσως όλοι κάποια στιγμή. Μετά από μια δύσκολη σχέση, λέμε ότι μάθαμε, ότι την επόμενη φορά θα προσέξουμε περισσότερο, ότι δεν θα ανεχτούμε ξανά τα ίδια.

Υπάρχει μια στιγμή που όλοι την έχουμε ζήσει. Ανοίγεις μια πλατφόρμα γεμάτη επιλογές. Δεκάδες καινούργιες σειρές. Ταινίες που δεν έχεις δει ποτέ. Ιστορίες που σε περιμένουν. Και παρ’ όλα αυτά, μετά από λίγα λεπτά αναζήτησης, καταλήγεις να κάνεις κλικ σε κάτι που έχεις ήδη δει. Ξανά. Ξέρεις τι θα γίνει. Ξέρεις τις ατάκες. Ξέρεις πώς τελειώνει. Και όμως, εκεί πηγαίνεις.

Η εφηβεία είναι μια περίοδος αναζήτησης ταυτότητας, αμφισβήτησης ,έντονων συναισθηματικών διακυμάνσεων και ευαλωτότητας.

Οι περισσότεροι μας μπορούν να ονομάσουν τουλάχιστον ένα έργο που αναβάλουμε, την κλήση στο μηχανικό για τον ήχο που ακούμε στο αυτοκίνητο, την κλήση για το ραντεβού στον οδοντίατρο.

Υπάρχουν φορές που ζούμε καταστάσεις που μας θυμώνουν, μας εξαντλούν, μας απογοητεύουν. Κι όμως, τις ανεχόμαστε. Ή, ακόμη πιο συχνά, τις αναζητούμε και τις αναπαράγουμε.

Η ευτυχία και η δυστυχία είναι «επιλογές» που διαμορφώνονται από τις σκέψεις και τις συμπεριφορές μας.

Ο μύθος του Σισύφου παραμένει επίμονα σύγχρονος. Όχι μόνο επειδή μιλά για την επανάληψη και τη ματαίωση, αλλά επειδή αποτυπώνει με ακρίβεια την εμπειρία του να κουβαλά κανείς ένα βάρος που δεν διάλεξε. Έναν κόπο που μοιάζει αναγκαίος, αλλά ποτέ ολοκληρωμένος.

Αρκετοί θεραπευόμενοι με ρωτούν τί είναι η ψυχοθεραπεία και πως μπορούν να βοηθηθούν. Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι η λέξη σχέση. Η  σχέση που δημιουργείται ανάμεσα στον θεραπευόμενο και τον θεραπευτή.

Δεν φτάνει να πεις «δεν θα γίνω σαν τους γονείς μου». Αυτό είναι μόνο η αρχή και συχνά, μια παγίδα.

Αν υπάρχει ένα αφήγημα που πέρασε σχεδόν αδιαμφισβήτητο από γενιά σε γενιά, είναι αυτό: ότι η λογική είναι το “σωστό” και το συναίσθημα το “πρόβλημα”. Ότι για να πάρεις καλές αποφάσεις πρέπει να αφήσεις στην άκρη αυτό που νιώθεις και να εμπιστευτείς αυτό που σκέφτεσαι.

Τα χρόνια διδάσκουν πολλά που οι μέρες ποτέ δεν ξέρουν -Ραλφ Γουάλντο Έμερσον. Σχεδόν όλοι μας έχουμε βιώσει κάτι παρόμοιο με τα ακόλουθα σενάρια:

Σε αυτό το άρθρο θα εξετάσουμε ορισμένα ψυχολογικά μοτίβα, τα οποία εμφανίζονται συχνά στην ψυχοθεραπεία και προκαλούν μεγάλο πόνο και δυσκολίες στους ανθρώπους.

Η στιγμή που κάτι δεν «κολλάει».
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή όπου, παρότι όλα δείχνουν λογικά στη θεωρία, το σώμα αντιδρά διαφορετικά. Ένας άνθρωπος μπορεί να έχει πάρει μια απόφαση μετά από σκέψη, ανάλυση, συζήτηση και προγραμματισμό, και παρ’ όλα αυτά να νιώθει ένα επίμονο σφίξιμο στο στομάχι.