Όλοι έχουμε νιώσει έστω και μια φορά στη ζωή μας φόβο. Σε όλους μας έχει συμβεί κάτι, που μας έχει κάνει να φοβηθούμε πολύ. Να φοβηθούμε για αυτά που έχουμε στη ζωή μας, για αυτά που θεωρούμε δεδομένα, να φοβηθούμε για τους αγαπημένους μας, να φοβηθούμε για την αποτυχία, να φοβηθούμε να χάσουμε, να φοβηθούμε να αφήσουμε την ασφάλεια μας.

Συμβαίνει συχνά στις μέρες μας να θεωρείται από πολλούς η αυτοθυσία και η διάθεση του εαυτού μας προς τον «άλλον» ως ένα γενικό προτέρημα, με την έννοια εκείνης της μόνιμης προθυμίας για βοήθεια στον απέναντι άνθρωπο.

Την προηγούμενη άνοιξη όλοι μπήκαμε σε μία νέα κατάσταση της εξ αποστάσεως εργασίας ή εκπαίδευσης από το σπίτι. Στο σπίτι μας επικρατούσε ένας πανικός και διαρκείς διακοπές, περίεργα προγράμματα ύπνου και αδιαθεσία λόγω της οθόνης ή της απόστασης.

Αυτό το φθινόπωρο είναι καλό να ετοιμαστούμε και εμείς και τα παιδιά μας καλύτερα για το δια ζώσης σχολείο που ξεκινάει για κάποιους νωρίτερα και για κάποιους αργότερα.

Το Psychology.gr παραθέτει την ανοιχτή επιστολή της Ένωσης Δραματοθεραπευτών και Παιγνιοθεραπευτών Ελλάδας στο Υπουργείο Παιδείας για την σταδιακή απεμπολή της Τέχνης από την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Ο εαυτός μας αποτελεί μια πολυσύνθετη οντότητα. Η επίγνωση του αφορά το σώμα και την εξωτερική μας εμφάνισή, τον εσωτερικό μας κόσμο (σκέψεις, συναισθήματα, βαθύτερες πεποιθήσεις, στάσεις, αξίες, κλπ.), και τον κοινωνικό μας κόσμο (στενές σχέσεις, κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, οικογένεια, άλλες ομάδες, κοινωνικό - πολιτισμικό πλαίσιο κλπ).