Εμφανίζονται ενίοτε ορισμένες ειδήσεις από μέρη μακρινά, οι οποίες έχουν την ιδιότητα να σε σπρώχνουν να σκεφτείς αλλιώς τη δική σου ζωή. Μια τέτοια είδηση που δημοσιεύθηκε, μιλάει για την περίπτωση ενός ερωτευμένου πιγκουίνου.

Για να γεννηθεί μία καινούρια κατάσταση χρειάζεται να βιωθεί η παλιά… Με κάποιο τρόπο που φαίνεται μαγικός, κάποια στιγμή το φως ακολουθεί το σκοτάδι, έτσι απλά… Χωρίς πολλή προσπάθεια, οι καταστάσεις διαδέχονται η μία την άλλη, όπως ακριβώς γίνεται και στη φύση.

-''Φοβάμαι Γέροντα'' -'' Τι φοβάσαι;'' -'' Φοβάμαι τα πάντα.'' -''Δηλαδή;'' -''Φοβάμαι τις φωνές. Φοβάμαι τις γρήγορες ομιλίες. Φοβάμαι τους ανθρώπους που χαμογελούν ψεύτικα.'' -''Τι σκέφτεσαι να κάνεις;'' -''Σκέφτομαι να τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα.'' -'' Μα η ζωή είναι δώρο που σου δίνεται μια φορά.'' -''Το ξέρω αλλά φοβάμαι.''  

Ως ειδική φοβία, ορίζεται ο έκδηλος φόβος ή άγχος για ένα συγκεκριμένο αντικείμενο ή κατάσταση, ο οποίος επιμένει και διαρκεί τουλάχιστον για 6 μήνες. Στους παράγοντες που συχνά πυροδοτούν τις ειδικές φοβίες περιλαμβάνονται έντομα και άλλα ζώα ή στοιχεία του περιβάλλοντος όπως το νερό τα ύψη και οι καταιγίδες.

Έπεσε στα χέρια μου ένα παλιό βιβλίο του Αζίζ Νεσίν, «Ο καφές και η δημοκρατία», και μέσα σε αυτό το βιβλίο το οποίο χαρακτηρίζεται για την αμείλικτη καυστική κριτική στα κακώς κείμενα της χώρας του, βρήκα πολλές ιστορίες που κέντρισαν την προσοχή μου καθώς ένιωσα πολλά κοινά στοιχεία με τα βιώματα πολλών ανθρώπων που συναντώ, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου.