«Ένα επάγγελμα για μια ζωή». Η αντίληψη που έγινε αξία και στόχος για το άτομο εδώ και δεκαετίες τείνει πλέον να εκλείψει, καθώς η σταδιοδρομία απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από το παλαιότερο, γραμμικό μοντέλο και οδεύουμε σε μια άλλη πραγματικότητα, όπου το άτομο θα χρειαστεί να μεταπηδά από τον ένα επαγγελματικό χώρο στον άλλο (Cameron, 2009).

Ζώντας χωρίς εσένα… Από αυτό το στερητικό «χωρίς» μπορεί να απορρέουν διαφορετικά αμφιθυμικά κύματα. Το χωρίς εσένα στη ζωή μου, πότε προσφέρει λύτρωση από μακρά ταλαιπωρία, πότε μας πείθει ότι δόθηκε η οριστική λύση στις ατελείωτες συγκρούσεις, πότε μας προστατεύει από μια ψυχική κακοποίηση.

Με αφορμή το πρόσφατο περιστατικό της 14χρονης που απεβίωσε έπειτα από χειρουργείο παχυσαρκίας, θα ήθελα να εκφράσω τις ακόλουθες σκέψεις μου. Κατά τη διάρκεια της μελέτης και της έρευνας που έκανα γράφοντας το βιβλίο «Διατροφική Νοημοσύνη» κάθε μέρα που περνούσε παρατηρούσα ότι αυξάνονταν διαρκώς οι διαφημίσεις και η προώθηση των θαυμάτων της χειρουργικής παχυσαρκίας από τα ΜΜΕ.

Αν είναι κάτι που στα σίγουρα διαπίστωσα πως μια ζωή με κυνηγάει είναι ο φόβος μου. Κι εγώ τρέχω συνεχώς να του ξεφύγω. Τον φοβάμαι λες και ξέρω πως μόλις με φτάσει θα με καταβροχθίσει.
Αυτά πίστευα μέχρι που μπήκα ως θεραπευόμενος μέσα στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία. Τότε άρχισα να συνειδητοποιώ πως κάθε, μικρός και μεγάλος μου, φόβος είναι μια ευκαιρία να με γνωρίσω καλύτερα.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι γεμάτα με δημοσιεύσεις που απαξιώνουν όσους διστάζουν να κάνουν το εμβόλιο - αλλά αυτές οι αντιδράσεις σε ένα τόσο σύνθετο ζήτημα κάνουν τελικά περισσότερο κακό παρά καλό, κυρίως γιατί προκαλούν πόλωση προς την αντίθετη κατεύθυνση.