Υπάρχει μια στιγμή που όλοι την έχουμε ζήσει. Ανοίγεις μια πλατφόρμα γεμάτη επιλογές. Δεκάδες καινούργιες σειρές. Ταινίες που δεν έχεις δει ποτέ. Ιστορίες που σε περιμένουν. Και παρ’ όλα αυτά, μετά από λίγα λεπτά αναζήτησης, καταλήγεις να κάνεις κλικ σε κάτι που έχεις ήδη δει. Ξανά. Ξέρεις τι θα γίνει. Ξέρεις τις ατάκες. Ξέρεις πώς τελειώνει. Και όμως, εκεί πηγαίνεις.

Η γονεϊκότητα απαιτεί συνεχή προσαρμογή. Πώς η ανάπτυξη του εγκεφάλου και του νευρικού συστήματος επηρεάζει τη συμπεριφορά των παιδιών και τι χρειάζεται να αλλάζει σε κάθε ηλικία. Υπάρχει μια στιγμή που σχεδόν όλοι οι γονείς βιώνουν. Κοιτάζουν το παιδί τους και σκέφτονται: «Τι έγινε τώρα;»

Ιστορικά, η ψυχαναλυτική θεωρία περιέγραψε το Ασυνείδητο μέσω μεταφορών που παρέπεμπαν σε έναν χώρο αποθήκευσης και σχετικής στατικότητας. Στο πλαίσιο αυτό, το Ασυνείδητο νοήθηκε ως ένα «δοχείο» εντός του οποίου καταλήγουν οι απωθημένες και λησμονημένες αναπαραστάσεις, παραμένοντας σε κατάσταση λανθάνουσας αδράνειας.

Στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, η μετάβαση στην ενήλικη ζωή έχει πάψει προ πολλού να είναι ένα απλό, γραμμικό πέρασμα, καθώς έχει μετατραπεί σε μια σύνθετη και συχνά μπλοκαρισμένη διαδρομή.

Αν το κακό ήταν πραγματικά η φυσική κατάσταση του ανθρώπου, τότε γιατί ο κόσμος δεν έχει ήδη καταρρεύσει; Από τις γενοκτονίες, μέχρι το κακόβουλο λογισμικό και κάθε μορφή βλάβης ενδιάμεσα, είναι εύκολο να νιώσει κανείς απογοήτευση για τον ηθικό χαρακτήρα και την ευαισθησία των ανθρώπων γύρω του.