Η επιτυχία πολλών ανθρώπων συνοδεύεται συχνά από έναν ενδόμυχο φόβο: μήπως ανακαλύψει ο κόσμος γύρω τους πως δεν αξίζουν πραγματικά όλα όσα έχουν πετύχει, μήπως καταλάβουν οι άλλοι ότι δεν είναι τόσο καλοί όσο φαίνονται και μήπως εν τέλει τους θεωρήσουν κοινούς απατεώνες.

Σε διάφορες ομάδες Συμβούλων και Ψυχοθεραπευτών -κυρίως στα κοινωνικά δίκτυα- όπου συμμετέχω, συναντώ συχνά το αγωνιώδες ερώτημα νέων συναδέλφων: άνοιξα γραφείο, αλλά πως θα δημιουργήσω έναν κύκλο πελατών; Πως θα με βρουν οι θεραπευόμενοι; Τι βήματα πρέπει να ακολουθήσω στην αρχή της καριέρας μου; 

«Έτσι είμαι εγώ!» Πόσες φορές έχετε ακούσει αυτή τη φράση; Πόσες φορές την είπατε ή θελήσατε να την πείτε; Πόσες φορές ακούσατε ή είπατε αυτές τις τρεις λέξεις σαν δικαιολογία για τις πράξεις σας, τις σκέψεις σας και τα συναισθήματά σας;

Ακούω τριγύρω μου για καινούργιες γνωριμίες, σχέσεις, φτερουγίσματα στο στομάχι, δυνατά καρδιοχτύπια, έντονες σκέψεις. Συναρπαστικά συναισθήματα που τολμώ να πω, πως μπορούν και σε απορροφούν από το καθετί. Ακόμα όμως και αν νιώθετε αυτή την ακαταμάχητη, παθιασμένη έλξη ή ένα πιο προσγειωμένο παρήγορο συναίσθημα, αφού επιτέλους έχετε γνωρίσει τον σύντροφο της ψυχής σας, ίσως χρειαστεί να έρθετε αντιμέτωποι με το ερώτημα: Είμαι όντως ερωτευμένος/η;

Είμαι χαμένο χαρτί, σίγουρα μπορείς να με βοηθήσεις; είπε η θεραπευόμενη καθώς έμπαινε στο γραφείο για τη 12η συνεδρία. Ακόμα μια "παρτίδα" ξεκινούσε και πάλευε μέσα της αν θα μπορέσει μέσα σε αυτή τη μία ώρα συνεδρίας να "ρεφάρει".