Η αυτοκτονία δεν είναι απλώς μια παρορμητική ενέργεια ούτε μια απλή, στιγμιαία απόφαση χωρίς βαθύτερη σκέψη.

Τα τελευταία χρόνια, η επιστήμη της επιγενετικής έχει μεταμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο κατανοούμε τη σχέση ανάμεσα στις τραυματικές εμπειρίες και την ψυχική υγεία.

«Θέλω να πονέσει όπως πόνεσα». Είναι μια φράση που σπάνια λέγεται δυνατά, αλλά συχνά ακούγεται μέσα μας. Η εκδίκηση δεν γεννιέται συνήθως από κακία. Γεννιέται από ρήγμα. Από μια στιγμή όπου η ασφάλεια καταρρέει, η εμπιστοσύνη διαλύεται και η αίσθηση ταυτότητας τραυματίζεται.

Ο ύπνος είναι μια βασική ανθρώπινη ανάγκη. Δεν αφορά μόνο το σώμα, αλλά και την ψυχική μας ζωή. Όταν ο ύπνος είναι βαθύς και ξεκουραστικός, συνήθως ξυπνάμε με την αίσθηση ότι κάτι μέσα μας έχει ηρεμήσει και οργανωθεί. Όταν όμως ο ύπνος είναι ανήσυχος, διακεκομμένος ή γεμάτος εφιάλτες, συχνά αυτό αποτελεί ένα μήνυμα ότι κάτι στον εσωτερικό μας κόσμο βρίσκεται σε ένταση.

Στέλνεις μήνυμα στον/στη σύντροφό σου. Έχει περάσει κάποια ώρα και δεν έχει απαντήσει. Αρχίζεις να σκέφτεσαι: μήπως έχει συμβεί κάτι κακό; Μήπως μου έχει θυμώσει; Μήπως δεν θέλει να μου μιλήσει; Ή μήπως… πρέπει να χωρίσουμε;