«Ο Μ. είναι 24 ετών, ζει με τους γονείς του, ολοκληρώνει τις σπουδές του και προσπαθεί να βρει τον δρόμο του στην αγορά εργασίας. Σε πολλούς φαίνεται ότι αργεί να ενηλικιωθεί. Όμως, συνομιλώντας μαζί του, γίνεται αμέσως ξεκάθαρο ότι δεν είναι τεμπέλης.

Έχεις φτάσει σε μια ηλικία που θεωρείται αναμενόμενο να έχεις βρει τον εαυτό σου, να ξέρεις ποιος είσαι, τι θέλεις και ποιες είναι οι ανάγκες σου. Αλλά είσαι σήμερα εδώ, έχοντας ξεπεράσει την εφηβική ηλικία και ίσως πολύ πιο πέρα από αυτήν, και δεν ξέρεις ποιος είσαι.

Αγαπητοί γονείς, Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω τη σημερινή μου ομιλία με ένα περιστατικό που μου διηγήθηκε κάποτε ένας νοσηλευόμενος στρατιωτικής κλινικής από τον οποίο είχα πάρει συνέντευξη. Σύμφωνα με την μαρτυρία του, λοιπόν, σε ηλικία πέντε ετών περίμενε με τον πατέρα του στον χώρο αναμονής ενός παιδιατρείου.

Η εφηβεία αποτελεί ένα ιδιαίτερο μεταβατικό κομμάτι του ψυχισμού, ένα πέρασμα από την παιδική ηλικία στην ενήλικη ζωή. Πρόκειται για μια προσπάθεια απογαλακτισμού από τις γονεϊκές φιγούρες και απόκτησης μιας αυτόνομης προσωπικότητας. Η αγωνιώδης πορεία κατανόησης του Εγώ θέτει στον έφηβο υπαρξιακά ζητήματα: πώς μπορεί να υπάρξει ως μια ξεχωριστή οντότητα, μη εξαρτημένος από την οικογενειακή προστασία, ποιές είναι οι επιθυμίες του, πώς εκφράζει λόγο.

Η ψυχολογική πίεση των εξετάσεων, ο φόβος της αποτυχίας και η ανάγκη αποδοχής στην εφηβεία. Φτάνοντας στο τέλος της σχολικής περιόδου, πλησιάζουν για τους μαθητές και οι εξετάσεις, είτε οι ενδοσχολικές, είτε οι Πανελλαδικές.