Η πορεία για να γίνουμε «αρκετά καλοί» θεραπευτές —δανειζόμενοι τον όρο του D.W. Winnicott— είναι μια διαδικασία διαρκούς μάθησης, εσωτερικής αναζήτησης και αναπόφευκτων ματαιώσεων.

Στις μέρες μας γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη η επικοινωνία. Γιατί άραγε να συμβαίνει αυτό; Τι μας δυσκολεύει στο να επικοινωνούμε τις ανάγκες μας, τις σκέψεις μας και τα θέλω μας; Ποια ενδεχομένως μπορεί να είναι τα αντικίνητρα που μεσολαβούν και παρεμποδίζουν την ουσιαστική σύνδεση;

Η συνεξάρτηση αποτελεί ένα σύνθετο και συχνά παρεξηγημένο ψυχολογικό φαινόμενο, το οποίο εκδηλώνεται κυρίως στο πλαίσιο στενών διαπροσωπικών σχέσεων.

Η ηγεσία δεν είναι τίτλος. Δεν είναι θέση, ρόλος ή εξουσία. Δεν είναι αυτός που μιλά πιο δυνατά ούτε εκείνος που επιβάλλεται.

Υπάρχει μια βολική ιστορία που κυκλοφορεί στα σπίτια μας: «το παιδί έχει πρόβλημα». Βολική, γιατί δίνει έναν “ένοχο” με μικρό ύψος και μεγάλη ανοχή. Και μας γλιτώνει από το δύσκολο βλέμμα στον καθρέφτη: τι γίνεται ανάμεσά μας; τι ρυθμός υπάρχει; ποιος κρατάει το πλαίσιο; ποιος λείπει ενώ είναι παρών;