Ο άνθρωπος από πολύ παλιά προσπαθεί να καταγράψει την περιπέτεια της ψυχής, να την τοποθετήσει κάπου, να γνωρίσει τα μυστικά της και κυρίως να δει πως συνδέονται τα ψυχικά φαινόμενα με την εμφάνιση σωματικών παθήσεων, πως δηλαδή καταγράφονται οι πληγές της ψυχής στο σώμα. Στην προσπάθεια αυτής της κατανόησης έχουν επιστρατευτεί η φιλοσοφία, η επιστήμη, αλλά και οι τέχνες.

Η μισοφωνία (misophonia) αποτελεί μια σχετικά πρόσφατα περιγραφόμενη κλινική οντότητα, η οποία χαρακτηρίζεται από έντονες, δυσανάλογες συναισθηματικές και σωματικές αντιδράσεις σε συγκεκριμένους ήχους. Οι αντιδράσεις αυτές συχνά περιλαμβάνουν θυμό, άγχος, αηδία, σωματική ένταση και ανάγκη αποφυγής.

Σε προηγούμενο άρθρο είχαμε αναπτύξει τις θεωρίες των ψυχιάτρων Στάνισλαβ Γκροφ και του δόκτορος Καυκαλίδη σε ένα γενικότερο πλάισιο, σε αυτό το άρθρο θα εξετάσουμε τις θεωρίες και θεωρήσεις τους σχετικά με την προγεννητική φάση και την ενδομήτρια ζωή. Οι θεωρίες των δύο επιστημόνων φαίνονται εκ πρώτης ως διαφορετικές μεταξύ τους, όμως, όπως θα δούμε, έχουν μερικές πολύ ενδιαφέρουσες ομοιότητες.

Βιώνουμε καθημερινά στη ζωή μας πολλά γεγονότα και καταστάσεις. Κάποια από αυτά μπορεί να είναι ευχάριστα, ενώ άλλα δυσάρεστα και οδυνηρά. Τα τελευταία ονομάζονται τραύματα και αποθηκεύονται στο βάθος της μνήμης μας και ασυνείδητα επηρεάζουν την ζωή μας.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι ένα λειτουργικό μέσο που επιτρέπει, μέσω των γνωστικών λειτουργιών, την κατανόηση, την επεξεργασία, τη μεταφορά και την ανάκτηση πληροφοριών που προέρχονται από τις εμπειρίες του κάθε ατόμου.