Ο αναδυόμενος γραμματισμός των παιδιών και ο ρόλος των γονέων. Καλλιεργείται η αγάπη για την ανάγνωση και την παραγωγή γραπτού λόγου; 
Η μάθηση και η ανάπτυξη της δεξιότητας παραγωγής γραπτού λόγου αποτελεί εδώ και χρόνια έναν από τους σημαντικότερους στόχους της εκπαίδευσης. Η ικανότητα ανάγνωσης είναι σημαντική αφού ο άνθρωπος από τη γέννησή του προσπαθεί να επικοινωνήσει, να διαβάσει κώδικες, να συνδέσει αυτό που ονομάζουμε στη γλωσσολογία το σημαινον και το σημαινόμενον.

Στη σύγχρονη εποχή αρκετοί άνθρωποι όταν υποφέρουν ψυχικά, καταφεύγουν στο διαδίκτυο αναζητώντας να ονομάσουν αυτό από που τους κάνει να υποφέρουν. Διαγνώσεις όπως κατάθλιψη, διπολική διαταραχή, κρίσεις πανικού, κρίσεις άγχους κ.α, αποτελούν τις διαφορετικές διαγνώσεις που ο οποιοσδήποτε έχει διαβάσει στους ιστότοπους και ίσως εν μέρει έχει αναγνωρίσει στον εαυτό του.

Το ακούμε και το επαναλαμβάνουμε κι εμείς. Και εννοείται ότι η επιθυμία για αλλαγή βοηθά πολύ. Είναι όμως, απαραίτητη; Μήπως ο άνθρωπος αλλάζει ακόμα και όταν δεν θέλει να αλλάξει;

Παιδεία δεν είναι τα πτυχία μας, αλλά η αισθητική μας. Ο τρόπος με τον οποίο συνομιλούμε, φλερτάρουμε, περπατάμε στο δρόμο.

Υπάρχει μια παράξενη αλήθεια που σπάνια παραδεχόμαστε: καμία ιδέα δεν στέκεται πραγματικά μόνη της. Όσο δυνατή κι αν μοιάζει, όσο καθαρή κι αν παρουσιάζεται, υπάρχει μόνο επειδή κάτι απέναντί της τη διαψεύδει, την αμφισβητεί, τη δοκιμάζει. Μια ιδέα δεν ζει στο κενό. Ζει μέσα σε μια σχέση έντασης με την αντίθεσή της.