«Η πιο επικίνδυνη στιγμή δεν είναι όταν αποτυγχάνουμε. Είναι όταν αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι καμία προσπάθεια δεν έχει πια νόημα».

Ας το παραδεχτούμε, το κάνουμε όλη μας τη ζωή. Όλοι συγκρίνουμε τον εαυτό μας με άλλους ανθρώπους. Είναι σχεδόν μια αυτόματη ψυχική διαδικασία, ένα μοτίβο σκέψης που μαθαίνουμε από πολύ νωρίς. Κι όμως, είναι μια συνήθεια που αξίζει πραγματικά να σπάσουμε.

Οι άνθρωποι πολύ συχνά συγχέουμε τα μέσα και τους επιμέρους στόχους με τον απώτερο σκοπό, τον τελικό προορισμό, τον προορισμό εκείνο που κατακτώντας τον μπορούμε να νιώσουμε πραγματική και όχι επίπλαστη πληρότητα, ικανοποίηση και βέβαια αυτοπραγμάτωση. Το αποτέλεσμα είναι πολλές φορές να αυτοπαγιδευόμαστε στα μικρά και ασήμαντα τα οποία τείνουν να γίνονται αυτοσκοποί και την ίδια στιγμή ο ανώτερος σκοπός, το τελικό ζητούμενο, παραμένει ανεκπλήρωτος, σοβαρά παραμελημένος, ίσως και μη αναγνωρίσιμος.

"Δεν θέλω να διαβάσω τώρα". "Θα διαβάσω αργότερα". "Δεν πειράζει αν δεν πάρω καλό βαθμό". "Και τι έγινε αν δε γράψω καλά";

Δεν είναι λίγες οι φορές που οι γονείς λαμβάνουν τέτοιου είδους απαντήσεις από τα παιδιά τους όταν πρόκειται να διαβάσουν. Κάποιες φορές καθημερινά, κάποιες άλλες περιστασιακά. Τα παιδιά που αντιδρούν με αυτό τον τρόπο είναι μαθητές που έχουν χάσει το κίνητρο τους για μια καλή σχολική επίδοση.

Μήπως καταναλώνετε μεγάλες ποσότητες φαγητού, όταν είστε αγχωμένος/η προκειμένου να αισθανθείτε καλύτερα; Επιβραβεύετε συχνά τον εαυτό σας με γλυκά; Τρώτε συνήθως μέχρι ν’ αναρωτηθείτε: «Τί το ’θελα κι έφαγα τόσο;» Το φαγητό σας κάνει να νιώθετε ασφαλείς; Μειώνει το άγχος σας; Όταν παρατρώτε, αισθάνεστε πιο ευχάριστα ή ανακουφισμένοι; Δεν κρατιέστε, όταν βλέπετε φαγητό που σας αρέσει;