Καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής μας καλούμαστε συνεχώς να γνωρίζουμε τις ανάγκες μας καθώς και τις επιθυμίες των άλλων. Κάθε ένας από εμάς βρίσκεται σε μια διαρκή κίνηση επαναπροσδιορισμού του εγώ και του εμείς ως μέρος της ολότητας. Η ταύτιση και η εναρμόνιση μας μέσα στο κοινωνικό σύνολο γίνεται σταδιακά, καθώς ο άνθρωπος εξελίσσεται μέσα από τα διάφορα στάδια της ζωής του. Το κατά πόσο εφικτή είναι η συνύπαρξη φαίνεται στην πορεία των πραγμάτων. 

Η αλήθεια είναι πως πολλά άρθρα γράφονται καθημερινά για το άγχος, για τις κρίσεις πανικού, για τα συμπτώματά τους και για τους τρόπους που μπορούμε να τις αντιμετωπίσουμε. Επίσης όμως η μεγάλη αλήθεια είναι πως όταν συμβαίνει μία κρίση πανικού, τουλάχιστον στην αρχή, μέχρι να κατανοήσουμε τι σημαίνει η κρίση πανικού και πως μπορούμε να την διαχειριστούμε νιώθουμε ότι κινδυνεύει η ζωή μας, ότι μπορεί να πάθουμε έμφραγμα, ότι χάνουμε το μυαλό μας και τρελαινόμαστε, ότι είμαστε αποτυχημένοι και ανίκανοι να τα καταφέρουμε.

Η νόσος του Alzheimer (AD) είναι μια από τις πλέον διαδεδομένες νόσους στους ηλικιωμένους και η πιο κοινή αιτία της εξασθένησης της μνήμης. Σχεδόν 40 χρόνια πριν, η άνοια, και ιδιαίτερα η AD, αναγνωρίστηκε ως ένα σημαντικό δημόσιο πρόβλημα υγείας. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ( WHO), για το έτος 2011, 35.6 εκατομμύρια άτομα επηρεάζονται από άνοια.Ο αριθμός αυτός αυξάνεται τάχιστα.

Η ψυχολογική ή συναισθηματική κακοποίηση συμβαίνει αρκετά συχνά στις ερωτικές σχέσεις. Μπορεί να συνυπάρχει με την σωματική κακοποίηση ή και όχι, ενώ αποτελεί παράγοντα κινδύνου εμφάνισης της δεύτερης.

Πρόκειται για:

Η έννοια της εξέλιξης είναι συνυφασμένη με την έννοια της αλλαγής. Παρόλα αυτά, η κάθε αλλαγή, ακόμη και αυτή που χαρακτηρίζεται ως θετική, συνοδεύεται συνήθως από αμφιθυμικά συναισθήματα. Όσο μπορεί να θέλουμε και να ποθούμε την αλλαγή, άλλο τόσο μπορεί να τη φοβόμαστε ή ακόμη και να τη σαμποτάρουμε.