Συχνά στην κλινική μου πράξη συναντώ ανθρώπους που απευθύνονται σε έναν ψυχοθεραπευτή για πρώτη φορά. Κάποιοι από αυτούς έχουν αρκετά ξεκάθαρη εικόνα για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η διαδικασία, κάποιοι από την άλλη επιθυμούν να απαλλαγούν από κάποιο δυσάρεστο σύμπτωμα μη έχοντας κατά νου όμως τον τρόπο με τον οποίο δουλεύει η θεραπεία.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα γύρω από τον άνθρωπο είναι ότι, αν και έχουμε πολλά κοινά χαρακτηριστικά (αρκετά για να μας κάνουν όλους αναγνωρίσιμα μέλη του (ίδιου είδους), ούτε δύο από εμάς δεν είμαστε ακριβώς ίδιοι.

Ακούμε διάφορες απόψεις για το πώς θα έπρεπε να είναι οι καλές σχέσεις.

Μια ψυχική ασθένεια, συνήθως, συνοδεύεται από ένα συναίσθημα αφόρητης μοναξιάς. Νιώθεις σα να βυθίζεσαι σε ένα απέραντο σκοτάδι. Κάνεις δεν μπορεί να σε καταλάβει, να ταυτιστεί μαζί σου.

Κάθε μέρα μπορεί να ακούς τα ίδια και τα ίδια σε διαφορετικούς κοινωνικούς κύκλους. Πολλές φορές ίσως να αναρωτιέσαι από πού προέκυψαν αυτές οι απόψεις.