Η ανθρώπινη προσωπικότητα είναι ένα πολύπλοκο μωσαϊκό χαρακτηριστικών. Κάποια από αυτά μας ωθούν προς την αλληλεγγύη και τη συνεργασία, ενώ άλλα ρίχνουν μια σκοτεινή σκιά στη συμπεριφορά μας.

Σε μια από τις πρώτες μου αναμνήσεις θυμάμαι τη μητέρα μου να κοιτάζεται στον καθρέφτη και να εντοπίζει όλες τις μικρές ή μεγάλες ατέλειες πάνω της. Και όταν, χρόνια μετά, έκανα κι εγώ ακριβώς το ίδιο πράγμα μπροστά στην πανέξυπνη έφηβη κόρη μου, μου είπε ότι δεν της άρεσε αυτή μου η συνήθεια.

Σε συνεξαρτώμενες σχέσεις πιστεύουμε ότι πρέπει να βοηθήσουμε τους άλλους να αποφύγουν τις συνέπειες, να τους γλιτώσουμε από δυσάρεστες συνέπειες.

Ζούμε σε μια εποχή όπου η πολυπλοκότητα κυριαρχεί. Οι πληροφορίες μάς κατακλύζουν, οι υποχρεώσεις δεν τελειώνουν ποτέ και η σκέψη μας σπάνια ησυχάζει.

Μπορεί το παιχνίδι να γίνει βασικό εργαλείο ανάπτυξης των παιδιών; Και αν ναι, με ποιον τρόπο;