Σε κάθε σχέση, έχουμε την προσδοκία βαθιά μέσα μας να μας βλέπουν, να μας ακούν, να μας υποστηρίζουν, να μας αποδέχονται και να μας αγαπούν για αυτό που είμαστε.

Ποια είναι τα συναισθήματα, που πηγάζουν από μέσα σας όταν βρίσκεστε με τον καλύτερό σας φίλο, το συγγενή σας, τον εργοδότη σας ή το σύντροφό σας; Νιώθετε ασφάλεια, αποδοχή και αγάπη; Ή αντιθέτως, είστε μονίμως εξαντλημένοι, δίχως αυτοπεποίθηση και δύναμη να προχωρήσετε στη ζωή σας;

Η θεωρία προσκόλλησης είναι από τις πιο καλά θεμελιωμένες, με ευρήματα που εφαρμόζονται σε ποικίλους τομείς. Ωστόσο, η έρευνα έχει βασιστεί κυρίως σε δυτικά πολιτισμικά πλαίσια, γεγονός που έχει προκαλέσει κριτική. Αντιρρήσεις διατυπώνονται και για τις μεθόδους αξιολόγησης του δεσμού, ιδίως ως προς το κατά πόσο λαμβάνονται υπόψη πολιτισμικές διαφορές.

Ως άνθρωποι όλοι έχουμε την ανάγκη της αγάπης και της συντροφικότητας και την αναζητούμε μέσα από τις προσωπικές μας σχέσεις. Υπάρχουν όμως και τύποι σχέσεων που δε βασίζονται πραγματικά σε αυτές τις ανάγκες αλλά στην ανάγκη της εξάρτησης. Κάποιοι άνθρωποι νιώθουν ολοκληρωμένοι ζώντας μέσα από τη ζωή του άλλου και προσκολλώντας σε αυτόν/ή.

Η συνεξάρτηση (codependency) είναι μια έννοια που εισήχθη τη δεκαετία του 1980 για να περιγράψει ένα ευρύ φάσμα σχεσιακών συμπεριφορών που αναστέλλουν την προσωπική λειτουργία. Δημιουργήθηκε μέσα στο κίνημα θεραπείας κατάχρησης ουσιών με την αναγνώριση ότι όχι μόνο οι αλκοολικοί, αλλά και οι οικογένειες των αλκοολικών χρειάζονταν θεραπεία (Krestan & Bepko, 1990).