Ο Θουκυδίδης είπε πως αυτός που δεν μετέχει στα πολιτικά δρώμενα θα πρέπει να θεωρείται αχρείος. Αλλά ο Επίκουρος είπε ας απελευθερώσουμε τον εαυτό μας από τη φυλακή των καθημερινών υποθέσεων και της πολιτικής. Ζήσε στην αφάνεια.

Υποφέρουμε από την πραγματικότητα ή απ’ όσα διαδραματίζονται στο νου μας; Έχει αξία και ισχύ η άποψη του Επίκτητου: Ταράσσει τοὺς ἀνθρώπους οὐ τὰ πράγματα ἀλλὰ τὰ περὶ τῶν πραγμάτων δόγματα;

Ήμασταν στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού σχολείου. Ο εξάδελφός μου, κάτι μήνες μικρότερός μου, είχε πιαστεί στα χέρια με ένα παιδί ένα χρόνο μεγαλύτερό μας. Όταν ο ξάδελφός μου φοβήθηκε και υποχώρησε, πήρα εγώ την θέση του στον καυγά. Σύντομα έβαλα κάτω το άλλο παιδί, αλλά εκείνο άρχισε να κλαίει.

Πολλοί αθλητές κλάψανε μετά από επιτυχία τους στους πρόσφατους ολυμπιακούς αγώνες, συχνά μαζί τους και εμείς. Και το ερώτημα του γιατί κλαίμε σε αυτές τις περιπτώσεις ξαναβγήκε στην επικαιρότητα.

Διαδραματίζονται καθημερινά αθλητικά γεγονότα που μας θυμίζουν εμφατικά πόσο μεγάλη, και μοναδική, δύναμη κινητοποίησης του κόσμου έχει ο αθλητισμός. Εκατομμύρια φιλάθλων και οπαδών παρακολουθούν, συμμετέχουν με όποιους τρόπους μπορούν, γιορτάζουν έξαλλα και θλίβονται του θανατά με τις αποτυχίες και ήττες.