Πόσο βαρετή θα ήταν η ζωή μου αν δεν έκανα το επάγγελμα που κάνω.
Αν δεν ήμουν ψυχοθεραπευτής.
Αν δεν ποθούσα να παρατηρώ από μέσα τους ανθρώπους για να τους βοηθώ να συνδέσουν τα εντός τους ασύνδετα, κερματισμένα κι αποσπασματικά τους κομμάτια, όνειρα, επιγνώσεις και ψυχο-πνευματικές δυνατότητες, υπό το βλέμμα τους εσωτερικού τους παρατηρητή.

Οι περισσότεροι πιστεύουν πως θα βοηθηθούν αν κάποιος φίλος, αν ο ψυχοθεραπευτής τους τους πει τι πρέπει να κάνουν. Πως πρέπει να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα που έχουν και τους βασανίζει! Πρώτον, το πρόβλημα με το οποίο έρχεται κανείς στην ψυχοθεραπεία, ελάχιστη σχέση έχει με τον αληθινό λόγο για τον οποίο χρειάζεται βοήθεια. 

Η Κ. μες τις συνεδρίες συνεχώς κατηγορούσε την μάνα της. Αυτή πάντα έφταιγε για όλα! Για την ανταγωνιστική τους σχέση, για την χαμηλή της αυτοεικόνα, για την συνεχή της ανάγκη να της απολογείται ακόμα για όσα δεν έφταιξε. Για τις αποτυχημένες της σχέσεις με τους άνδρες. Για την ανασφάλεια της να μείνει μόνη.

Κατά καιρούς, αναγνώστες των κειμένων μου τείνουν, με αφορμή τα γραφόμενά μου, στο fb και αλλού, άλλοτε να με εξιδανικεύουν, απευθύνοντας μου σχόλια υπερβάλλουσας επιδοκιμασίας, κι άλλοτε να με μέμφονται, να με στηλιτεύουν, ή να μου αποδίδουν υποτιμητικούς κι επικριτικούς χαρακτηρισμούς, επιχειρώντας να απαξιώσουν εμένα προσωπικά, ή τα γραφόμενά μου.

Είχε ολοκληρωθεί η πρώτη μας συνεδρία. Ο μεσήλικας υποψήφιος για ψυχοθεραπεία έμοιαζε σκεφτικός κι εντυπωσιασμένος να επεξεργάζεται την ανατροφοδότηση που του έδωσα σχετικά με τα όσα διαμείφθηκαν μεταξύ μας σ’ αυτήν την πρώτη συνάντηση. Σχεδόν στο κλείσιμο της συνάντησης, τον ενημέρωσα, ανάμεσα στα άλλα: