Ήταν ένα καλοκαιρινό πρωινό όταν ένα μικρό παιδί, μια μέρα του Ιουλίου, περπατούσε με την μητέρα του στην παραλία ενός νησιού στο Αιγαίο, όπου είχανε πάει για ολιγοήμερες διακοπές...Η σιωπή τους συντρόφευε, άγνωστο γιατί μια τέτοια όμορφη και ηλιόλουστη μέρα...

Η ανθρώπινη επιστήμη και ο πολιτισμός μας, εδώ και χιλιάδες χρόνια, κάνουν συγκεκριμένους κύκλους εξέλιξης, πράγμα που οδηγεί πάντα στην ίδια μεγάλη διαπίστωση:Ζούμε σε ένα πολύ μεγαλύτερο σύμπαν με άπειρες διαστάσεις, μορφές ενέργειας και δυνάμεις, από αυτό που συνειδητοποιούμε και αντιλαμβάνομαστε γύρω μας, όντες περιοριοσμένοι στα περιθώρια της γήινης διάστασης που βρισκόμαστε...

Κάπου στην Ανατολή, υπάρχει ένας μεγάλος ποταμός, που κατεβαίνει βιαστικά και σαν φίδι ένα ψηλό βουνό. Στις όχθες αυτού του ποταμού, σε ένα μικρό χωριό, κάπου στη μέση της διαδρομής του, έμενε μια φτωχή οικογένεια με τρία παιδιά.

Η διαπίστωση της συστημικής υπόστασης του ανθρώπου και της ανθρώπινης κοινωνίας, όσο και της μορφής του σύμπαντος, όπως αποδεικνύεται από τις σύγχρονες επιστημονικές ανακαλύψεις ωθούν την επιστήμη να αναπτύσσεται με όλο και περισσότερα στοιχεία που προκύπτουν από τις έρευνες και τα νέα δεδομένα προς την αποδοχή της συστημικής δομής και υπόστασης του κόσμου που γνωρίζουμε αλλά και όσων δεν γνωρίζουμε.

Η σύγχρονη επιστήμη όσο και η συστημική ψυχολογία έχουν αποδεχτεί πια, ότι το κάθε σύστημα και κάθε υπαγόμενο σε αυτά υποσύνολο δέχεται και αποστέλλει, μέσα από ένα πεδίο ανταλλαγής, πληροφορίες σε μια αέναη κίνηση ζωής.