Όταν ερωτεύεσαι η καρδιά σου ξεχειλίζει από άκρατο ενθουσιασμό. Χημικές ουσίες και ορμόνες κατακλύζουν τον εγκέφαλό σου. Φαινυλαιθυλαμύνη, ντοπαμίνη,νοραδρεναλίνη, αδρεναλίνη πρωταγωνιστούν. Η αρχέγονη αναπαραγωγική ανάγκη σε συνεπαίρνει σε διαδρομές με ιλιγγιώδεις ταχύτητες.

Nαι, ξέρω, φταίει που μεγάλωσες σε μια οικογένεια προβληματική που σου πέρασε λανθασμένες πεποιθήσεις, που δε σε όπλισε με τις δεξιότητες που θα ήθελες, δε σου έδωσε τα φτερά να πετάξεις. Φταίει και εκείνη η, για χρόνια, τοξική σχέση που είχες. Εκείνος ο άνθρωπος σε ρούφηξε, σε έκανε να πιστέψεις πως ήσουν μικρός. Βγήκες λαβωμένος και πιο λίγος από αυτήν.

Σε ακούω συνεχώς να λες πως δεν έχεις αυτοπεποίθηση, πως δεν πιστεύεις στον εαυτό σου και σε ρωτάω, σε ποιον πιστεύεις, και ποιος είναι εκείνος που θα πιστέψει σε εσένα όταν εσύ σε απορρίπτεις; Παρά τα τόσα επιτεύγματά σου συνεχίζεις να υποτιμάς τον εαυτό σου και να θεοποιείς ξένους εαυτούς. Άσε τους ξένους για την ώρα και αναλογίσου πόσα εσύ έχεις καταφέρει μέχρι σήμερα.

Εσύ ο απογοητευμένος, ο θλιμμένος, ο θυμωμένος με εμένα, είσαι άραγε έτοιμος να αναλάβεις το κομμάτι της ευθύνης που σου αναλογεί; Γιατί, ξέρεις, δεν είναι δικό μου το φταίξιμο όπως διατυμπανίζεις στα μέσα και τα έξω σου. Δεν είμαι εγώ που σε απογοήτευσα, που σε στεναχώρησα, που σε εξόργισα. Δεν έχω τέτοια γιγάντια δύναμη -αν και πολύ θα το ήθελα.

Όταν η θλίψη σε αγκαλιάζει αφέσου, γείρε πάνω της και νιώσε το χάδι της. Σου είπαν πως η θλίψη είναι σκιερή κι εσύ βιάστηκες να ορίσεις τη σκιά απωθητική και εχθρική χωρίς γυμνός να τη νιώσεις. Την είδες μα δεν την άκουσες. Έκλεισες τα αυτιά σου στο τραγούδι της.