οικογένεια, παιδί

Είμαι 23 ετών. Γράφοντας κείμενα που αφορούσαν τις σχέσεις γονιού-παιδιού, ήρθα πολλές φορές αντιμέτωπη με εκείνο το ειρωνικό κούνημα του κεφαλιού και τη φράση κλισέ: ‘’Εσύ δεν έχεις παιδιά, δε δικαιούσαι να εκφέρεις γνώμη’’, ‘’εσύ είσαι μικρή και δεν έχεις οικογένεια, δεν μπορείς να μιλάς’’. Φράσεις που για εμένα , είναι απαράδεκτες και ανυπόστατες.

Ένας άμεσα εμπλεκόμενος άνθρωπος σε μία κατάσταση –ένας γονιός στη συγκεκριμένη περίπτωση-υποτιμά πολλές φορές τη γνώμη ενός ανθρώπου που δεν είναι γονέας ή δεν τη λαμβάνει σοβαρά υπόψη του. Η στερεοτυπική αυτή αντίληψη συνδέεται με την τεράστια αξία που δίνει η Ελληνική οικογένεια στην απόκτηση παιδιών, στην απόκτηση απογόνων, στην προσφορά απέναντι στην κοινωνία με ένα επάγγελμα, ένα παιδί κτλ. Άρα ένας άνθρωπος που δεν έχει, δεν μπορεί και να εκφέρει γνώμη.

Η άποψη αυτή, κατά τη γνώμη μου, υστερεί για δύο σοβαρούς λόγους:

Πρώτον, διότι εχθρικά στερεί από έναν άνθρωπο ή από πολλούς το δικαίωμα στο να εκφέρουν μία γνώμη, μία άποψη για ένα θέμα , ακόμα και αν δεν εμπλέκονται άμεσα.

Και δεύτερον , διότι η άμεση συμμετοχή δε σημαίνει και ωριμότητα, υπευθυνότητα ή λήψη σωστών αποφάσεων.

Πολλές φορές ένας άνθρωπος που δεν εμπλέκεται άμεσα σε ένα θέμα , βλέπει τα πράγματα πιο ψύχραιμα και καθαρά , από έναν γονιό που ο θυμός πχ, για την επίδοση του παιδιού του στο σχολείο , μπορεί να τον οδηγήσει να αντιδράσει σπασμωδικά και να πληγώσει το παιδί  με λόγια ή με πράξεις πάνω στο άγχος  του. Ένας άνθρωπος που δεν κουβαλάει το βάρος της γονεϊκής ευθύνης , που δεν αφήνει τον θυμό και το άγχος να τον τυφλώσουν, ακόμα και την ίδια την αγάπη του για προστασία, πολλές φορές βλέπει τα πράγματα πιο ψύχραιμα και καθαρά.

Το ότι είναι κάποιος γονιός δεν τον καθιστά αυτόματα και σωστό στο ρόλο του. Όπως και ένας άνθρωπος που δεν είναι, δε σημαίνει επίσης ότι δεν έχει την ικανότητα να γίνει ο καλύτερος. Και το βλέπουμε συνεχώς, γύρω και δίπλα μας, παιδιά πληγωμένα από τις λάθος αποφάσεις των γονιών.

Μπορώ να εκφέρω άποψη. Και ας είμαι 23, και ας μην έχω δικά μου παιδιά. Ξέρω πως αν και όποτε αποκτήσω, να είστε σίγουροι ότι θα πρόκειται για μία πράξη ευθύνης.

Ευχαριστώ.

Συγγραφή Άρθρου

Μαρία Σκαμπαρδώνη

maria skampardoniΔημοσιογράφος

Η Ψυχολογία είναι ένα από τα αγαπημένα αντικείμενα μελέτης της διότι μελετά τα μύχια και τα άδυτα της ανθρώπινης ύπαρξης, μαζί με τη Φιλοσοφία. Η γραφή είναι για αυτή ένας τρόπος ζωής, ένα ξέσπασμα και μία φυγή από την κουραστική πραγματικότητα.

Επικοινωνία: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. | Προφίλ 

Όλα τα περιεχόμενα της Πύλης Ψυχολογίας - Psychology.gr προστατεύονται από την DMCA. Η αναδημοσίευση περιεχομένου είναι αποδεκτή, μόνο εφόσον τηρούνται όλοι ανεξαιρέτως οι παρακάτω κανόνες. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση η Πύλη Ψυχολογίας θα προχωράει σε καταγγελία DMCA, χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση. Διαβάστε προσεκτικά το σχετικό πλαίσιο: ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ DMCA.com Protection Status
Σχετικά άρθρα

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Χρώματα, χρώματα, παντού χρώματα!
Χρώματα

Τώρα ίσως γίνεται περισσότερο αντιληπτό και σε εμένα προσωπικά, το γιατί σε διάφορα συνέδρια ψυχολογίας, οι ειδικοί ζητάνε από τα άτομα που βρίσκονται σε θεραπεία, να φοράνε πιο φωτεινά και ανοιχτά ρούχα. Και όμως, τα ανοιχτά ρούχα επηρεάζουν θετικά τον ψυχισμό μας, συμβολίζουν την ελπίδα και τη χαρά στη ζωή.

Ψυχραιμία και σωστή προετοιμασία - τα όπλα για τις Πανελλήνιες
Πανελλήνιες εξετάσεις

Το να προετοιμάζεσαι για τις Πανελλήνιες, είναι μία δοκιμασία δύσκολη, αγχώδης και ψυχοφθόρα. Η εισαγωγή στα ανώτερα πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας, αποτελεί μία από τις πιο δύσκολες και απαιτητικές απαιτήσεις στη ζωή κάθε εφήβου. Αν αναλογιστεί κάποιος πως ο έφηβος μαθητής καλείται να σηκώσει στους ώμους του όχι μόνο τις δικές του προσδοκίες και όνειρα για το μέλλον του, αλλά και τα όνειρα των γονιών και του κοινωνικού περίγυρου, αντιλαμβάνεται κάποιος εύκολα γιατί μιλάμε για μία εμπειρία εξαιρετικά επώδυνη και αγχώδη.

Μιλώντας ανοιχτά για την εργασιομανία
Εργασιομανία

Κανένας δε διαφωνεί στο γεγονός πως η εργασία είναι απαραίτητη για την επιβίωση αλλά και την κοινωνική καταξίωση και κοινωνικοποίηση του ανθρώπου. Η εργασία, αναμφίβολα, συνδράμει στην κοινωνική καταξίωση του ανθρώπου, συμβάλλει στην αυτοεκτίμηση και την ανεξαρτησία του. Οι άνθρωποι, μέσω αυτής, καλύπτουν τις βασικές βιοτικές ανάγκες αλλά παράλληλα αποκτούν μία επίσημη και στέρεα θέση μέσα στο κοινωνικό σύνολο, αποκτούν ένα κύρος και μία αυτονομία.

Το φαινόμενο του μισογυνισμού
Μισογυνισμός

Όλες οι ομάδες ανθρώπων βάλλονται, συχνά πυκνά, από στερεότυπες αντιλήψεις που αφορούν είτε τις ικανότητές τους, είτε την ηθική τους, είτε οτιδήποτε άλλο. Στο παρόν άρθρο, θα αναφερθούμε ειδικότερα στο φαινόμενο του μισογυνισμού, της αντίληψης εκείνης που θεωρεί πως η γυναίκα ως ύπαρξη και ως οντότητα, είναι υποδεέστερη από τον άνδρα.

Πρώτα σε πωλήσεις βιβλία

Εγγραφείτε στο Newsletter μας!

* απαιτούμενα πεδία
Ενδιαφέροντα * :
0
Shares