Ψυχοθεραπεία

Ποια είναι η δουλειά ενός ψυχοθεραπευτή; Γιατί κάποιος να ξεκινήσει ψυχοθεραπεία και σε τι αποσκοπεί; Είναι η θεραπευτική σχέση μια σχέση σαν όλες τις άλλες; Τι είναι αυτό τελικά που κάνει τη ψυχοθεραπεία να επιδρά στις ζωές τόσων ανθρώπων;

Υπάρχουν πολλές θεωρητικές προσεγγίσεις και πολλά θεραπευτικά στυλ που διαφοροποιούν την κάθε ψυχοθεραπευτική εργασία από την άλλη. Ταυτόχρονα όμως υπάρχουν πολλοί κοινοί τόποι μεταξύ τους που είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με την ίδια τη φύση της ψυχοθεραπείας και της θεραπευτικής σχέσης.

Το να φτάσει κάποιος στην πόρτα ενός ειδικού ψυχικής υγείας δεν είναι κάτι που γίνεται εύκολα. Αυτή η δυσκολία κάπως μαλακώνει όταν υπάρχει ένα προσωπικό αίτημα, ένα σύμπτωμα, ένα ερώτημα που κάνει τη διαδικασία κάπως πιο επιτακτική. Ο καθένας ζητά ψυχοθεραπεία για μοναδικούς, πολύ προσωπικούς λόγους και τη χρονική στιγμή που έχει σημασία για εκείνον.

Τα ερωτήματα είναι ποικίλα. Μπορεί να αφορούν σε διαπροσωπικές δυσκολίες, σωματικά συμπτώματα, πένθος, αυτογνωσία, διαχείριση συναισθημάτων, άγχος, θέματα εργασίας και πολλά άλλα.

Η στιγμή που κάποιος αποφασίζει να απευθυνθεί για αυτά τα ζητήματα σε κάποιον ειδικό αποτελεί και το πρώτο βήμα αυτής της ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας, καθώς είναι η στιγμή που το άτομο αναζητά νοηματοδότηση σε κάτι που τον ταλαιπωρεί στην καθημερινότητά του. Συχνά, το άτομο μπορεί να έχει μια γενική εικόνα ή μια σκέψη για αυτό που του συμβαίνει αλλά δεν φαίνεται να έχει τη γνώση, την οποία επίμονα θα αναζητήσει στην αρχή από το ψυχοθεραπευτή του.

Όλα ξεκινούν από την πιο ιδιωτική και προσωπική στιγμή συνάντησης μεταξύ των δύο ανθρώπων, δύο ψυχισμών, του θεραπευτή και του θεραπευόμενου, όπου εγγράφονται οι αντίκτυποι του ενός στον άλλον . Ο αντίκτυπος αυτός περιλαμβάνει τις σκέψεις, τις αισθήσεις, τις εικόνες, τα συναισθήματα που μπορεί να δημιουργούνται στην επαφή με τον άλλο άνθρωπο. Η θεραπευτική σχέση λοιπόν είναι κάτι παραπάνω από το άθροισμα των δύο ανθρώπων, των δύο χωριστών ψυχολογικών οντοτήτων του θεραπευτή και του θεραπευόμενου. Είναι ένα μοναδικό, αποκλειστικό, ιδιαίτερο και ανεπανάληπτο δι-υποκειμενικό σύνολο που αναδύεται στη ψυχοθεραπευτική διαδικασία και λαμβάνει χώρα ως μια διαπροσωπική αλληλεπίδραση.

Συνθετική - Συστημική Ψυχοθεραπεία

Η ψυχοθεραπεία και δη η συνθετική συστημική ψυχοθεραπεία (οικογενειακή – ψυχοδυναμική - αφηγηματική θεώρηση) είναι μια διαδικασία εξαρτημένη από το διάλογο. Έτσι, το άτομο καλείται να μιλήσει ελεύθερα, χωρίς περιορισμούς και λογοκρισία για όσα υπάρχουν μέσα του. Ο θεραπευτής δημιουργεί ένα χώρο, τόσο φυσικό όσο και συμβολικό, όπου το άτομο μπορεί να ακουστεί εν τω βάθει και παρεμβαίνει με επουλωτικές διαθέσεις για να συγκατασκευάσει την προσωπική ιστορία του ατόμουμέσω μιας συναισθηματικής εμπειρίας και όχι να την ανακαλύψει μαζί του ως μια αισθητηριακή πραγματικότητα. Αυτό το καταφέρνει με το να συνδέσει το τότε με το τώρα, να αποδομήσει το δυσλειτουργικό περιεχόμενο και να φτιάξει νέα νοήματα που θα βοηθήσουν το άτομο να επανατοποθετηθεί στη ζωή του, στις σχέσεις του, στα συναισθήματά του, στον ίδιο του τον εαυτό.

Μέσα στη ψυχοθεραπεία το άτομο μαθαίνει να μπορεί να είναι καλά με τον εαυτό του και με τους άλλους ταυτόχρονα.

Συχνά ο λόγος για τον οποίο προσέρχεται το άτομο στη ψυχοθεραπεία εξελίσσεται και αναδιατυπώνεται όσο τα συμπτώματα υποχωρούν και αποκαλύπτονται βαθύτερες ανάγκες ή ενδοψυχικές διεργασίες.

Οι δύο συμβαλλόμενοι δημιουργούν από κοινού ένα πλαίσιο ψυχοθεραπείας, το οποίο περιλαμβάνει όσα έχουν συμφωνήσει για τον τρόπο συνεργασίας τους. Αυτά αφορούν τη συχνότητα των συνεδριών, το κόστος, τη χρονική διάρκεια, το απόρρητο, τον τρόπο πληρωμής, την πολιτική ακύρωσης των συνεδριών και την επαφή τους εκτός αυτού του πλαισίου. Αυτές οι παράμετροι – οι οποίες μπορούν να γίνουν αντικείμενο εκ νέου διαπραγμάτευσης αν χρειαστεί- δεσμεύουν τόσο το θεραπευόμενο όσο και το θεραπευτή. Η ψυχοθεραπεία είναι συνήθως μια διαδικασία που κρατάει στο χρόνο. Δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε γρήγορα ούτε «μαγικά». Απαιτείται χρόνος, ψυχικός και φυσικός, για να γίνουν εσωτερικές μετακινήσεις και τελικά να ωριμάσει το άτομο ώστε να κάνει καινούργια «συμβόλαια με τη ζωή» και να παίρνει ικανοποίηση μέσα σε αυτή ακόμα και μετά τη λήξη της θεραπείας του. Τέλος, όπως αναφέρει ο Jerome Frank η ψυχοθεραπεία έχει γίνει ένας τόπος ιαματικός, από όπου ο θεραπευόμενος αναδύεται ως θεραπευτής του εαυτού του. 

«Το πιο δύσκολο κατόρθωμα είναι να γνωρίσεις τον εαυτό σου»

Θαλής

Συγγραφή Άρθρου

Αικατερίνη Παγουλάτου

katerina pagoulatouΨυχολόγος (κάτοχος άδειας άσκησης επαγγέλματος) και εκπαιδευόμενη ψυχοθεραπεύτρια στη συνθετική συστημική.
Msc στην Εφαρμοσμένη Ψυχολογία.
Επικοινωνία: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Τα περιεχόμενα του E-Psychology προστατεύονται από την DMCA. Η αναδημοσίευση επιτρέπεται μόνο κατόπιν γραπτής άδειας από το τμήμα Σύνταξης και μόνο εφόσον ακολουθείται συγκεκριμένη διαδικασία αναδημοσίευσης. Συγκεκριμένα, πρέπει να υπάρχει σαφής αναφορά στο τέλος του άρθρου, για την πηγή 1ης δημοσίευσης καθώς επίσης πρέπει να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος που οδηγεί απευθείας στο άρθρο. DMCA.com Protection Status
Σχετικά άρθρα

Βρείτε Ψυχολόγο-Ψυχοθεραπευτή

Επιλέξτε θεραπευτή ανάλογα με την εξειδίκευση σε συγκεκριμένη ψυχοθεραπευτική προσέγγιση.

Μεταβείτε στον κατάλογο Ειδικών Ψ.Υγείας »

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Η θεραπευτική αξία της σιωπής
θεραπευτική αξία σιωπής

Μέσα στο ρεπερτόριο των παρεμβάσεων ενός ψυχοθεραπευτή βρίσκεται μια από τις πιο παράδοξες, υποτιμημένες αλλά και παρεξηγημένες έννοιες. Η σιωπή. Μάλιστα μερικές από τις πιο ισχυρές στιγμές σε μια «ομιλούμενη θεραπεία» μπορεί να μην περιλαμβάνουν καν την ομιλία. Η έννοια της σιωπής έχει αναπτυχθεί και αλλάξει με το χρόνο.

Φαντάσματα από το παρελθόν: διαγενεακές μεταβιβάσεις
διαγενεακές μεταβιβάσεις, παρελθόν

Σε μια οικογένεια, όπως και σε όλα τα συστήματα, οι μεταδόσεις είναι πάντα διαγενεακές, επηρεάζονται από το ιστορικό και το προσωπικό πλαίσιο και μεταφέρονται στο μυαλό και στο σώμα.

Δημιουργικότητα και ψυχική ασθένεια
Δημιουργικότητα ψυχική ασθένεια

Είτε από τη θέση του θεατή είτε από τη θέση του δημιουργού η τέχνη ήταν ανέκαθεν όχι μόνον το μέσον αποτύπωσης και έκφρασης των βαθύτερων σκέψεων και επιθυμιών αλλά και ένα όχημα φαντασίας που έδινε πρόσβαση σε άλλες πραγματικότητες και απόκρυφα συναισθήματα.

Είμαστε οι ιστορίες που λέμε και οι ιστορίες που δεν λέμε
αφηγηματική ψυχοθεραπεία

Η αφηγηματική οπτική στη ψυχοθεραπεία, ένα νέο εξελικτικό εργαλείο από τη συστημική θεραπεία, ήρθε να αναιρέσει τις κατηγορίες προσωπικότητας και τις διαγνωστικές ταμπέλες και να ρίξει φως στον τρόπο με τον οποίο το άτομο αφηγείται τη ζωή του ως μια ιστορία, της οποίας τόσο η δομή όσο και το περιεχόμενό έχουν σημασία.

Εγγραφείτε στο Newsletter μας!

* απαιτούμενα πεδία
Ενδιαφέροντα * :