Το εργασιακό άγχος αναγνωρίζεται παγκοσμίως ως η μεγαλύτερη πρόκληση τόσο στην υγεία των εργαζόμενων όσο και σε εκείνη των επιχειρήσεων. Η υγεία και η ευεξία μπορούν να επηρεαστούν από την εργασία τόσο θετικά όσο και αρνητικά. Σε βέλτιστες εργασιακές συνθήκες, η εργασία μπορεί να αποτελέσει στόχο, να δώσει νόημα για την ζωή και να προσδώσει στο άτομο ταυτότητα, αυτό-σεβασμό, κοινωνική στήριξη και υλικές αμοιβές.

«Τι είναι σημαντικότερο;» ρώτησε το Μεγάλο Πάντα «Το ταξίδι ή ο προορισμός;» «Η παρέα», απάντησε ο Μικρός Δράκος

Συχνά το μειώνουμε το άγχος, άλλοτε γιατί μας φοβίζει και άλλοτε γιατί θεωρούμε αποτυχία μας να μην μπορούμε να το διαχειριστούμε.

Γράφει η συγγραφέας Barbara J. Zitwer για την επίσκεψή της στον ναό Ουνμούνσα, στη Νότια Κορέα: Η Κορέα ήταν κάποτε γνωστή ως το βασίλειο του Τσοσούν, κάτι που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει «Η χώρα της πρωινής γαλήνης».

Πόσο εύκολο είναι να αποσυνδεθούμε στις διακοπές;

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή όπου νιώθουμε καθαρά ότι κάτι πρέπει να αλλάξει. Μπορεί να είναι μια σχέση που έχει χάσει το νόημά της, ένας επαγγελματικός δρόμος που έχει γίνει στενός, μια συνήθεια που μας κρατά σε κύκλους εξάντλησης ή μια εσωτερική κατάσταση που δεν αντέχουμε πια.

Η αναζήτηση της αληθινής ευτυχίας σε ένα μεταβαλλόμενο κόσμο είναι πολύπλοκη. Η επιθυμία για ευημερία συχνά φέρνει αντιφατικά αποτελέσματα, καθώς η εστίαση σε ιδανικές καταστάσεις μπορεί να απομακρύνει από την πραγματική ουσία του ανθρώπου.

Υπάρχουν άνθρωποι που πενθούν αθόρυβα. Δεν θα τους δεις απαραίτητα να κλαίνε μπροστά σε άλλους. Δεν θα μιλήσουν εύκολα για την απώλειά τους, ούτε θα ζητήσουν στήριξη με τρόπο φανερό.

Αν ζητήσετε από κάποιον να χαϊδέψει έναν ξύλινο βραχίονα, ο ρυθμός και το βάθος της κίνησης θα μεταφερθούν παντού. Αν ζητήσετε από το ίδιο πρόσωπο να χαϊδέψει έναν ανθρώπινο βραχίονα, η κίνησή του θα σταθεροποιηθεί αυτόματα σε μία ταχύτητα που είναι σχεδόν πέντε εκατοστά ανά δευτερόλεπτο. Αποδεικνύεται ότι αυτή είναι η ίδια ταχύτητα που οι άνθρωποι αξιολογούν ως την πιο ευχάριστη.

Ως ψυχολόγος και εκπαιδευόμενη συστημική ψυχοθεραπεύτρια, συχνά συναντώ ανθρώπους που έρχονται στην θεραπεία φέροντας μια ταμπέλα: «Είμαι αγχώδης», «Έχω κατάθλιψη», «Είμαι ο/η προβληματικός/ή της οικογένειας».

Στη ζωή, πολλές φορές ερχόμαστε αντιμέτωποι με καταστάσεις που απαιτούν αλλαγή ή μας φέρνουν μπροστά σε κάτι εντελώς άγνωστο. Είτε πρόκειται για μια νέα δουλειά, μια μετακόμιση ή ακόμα και τη γνωριμία με νέους ανθρώπους, ο φόβος του αγνώστου ("Σύνδρομο του Άγνωστου") μπορεί να μας παραλύσει.

Το σύνδρομο του απατεώνα, είναι ένα από τα ενοχλητικά τρικ του μυαλού μας, που μας πείθει ότι για τον ένα ή τον άλλο λόγο, δεν ανήκουμε κάπου. Ότι για κάποιο λόγο δεν αξίζεις την επιτυχία σου.

Το PSYCHOLOGY.GR διοργανώνει μια τριήμερη online εκδήλωση για το άγχος. Πρόκειται για 8 σεμινάρια που θα διεξαχθούν online (μέσω zoom) στις 24 – 26 Νοεμβρίου 2023. Το σεμινάριο με το οποίο θα ανοίξει ο κύκλος, αφορά στο Σχεσιακό άγχος.

Το χειρότερο άγχος είναι το άγχος του να μην αγχωθείς! Υπάρχει όμως και μια άλλη όψη, λιγότερο ορατή, ύπουλη, λίγο πιο πέρα από όσα αφουγκράζονται οι αισθήσεις μας στο εδώ και τώρα, το υποσυνείδητο άγχος.

Το φαγητό τη μέρα ωφελεί περισσότερο την ψυχική υγεία, ενώ τη νύχτα μπορεί να αυξήσει την κατάθλιψη και το άγχος, συμπέρανε μια νέα μικρή αμερικανική επιστημονική έρευνα, η οποία δείχνει ότι ο χρονισμός του φαγητού παίζει κάποιον ρόλο στην ψυχική κατάσταση ενός ανθρώπου.

«Θα το ξεπεράσεις», «Μην είσαι τόσο αρνητικός-ή», «Θετικές σκέψεις μόνο». Είναι πολύ πιθανό οι περισσότεροι από εμάς να έχουμε ακούσει από τους άλλους κάποια στιγμή στη ζωή μας αυτές τις φράσεις και πολλές παρόμοιες, ή ακόμα να τις έχουμε πει εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας.

Το τραύμα είναι μια βαθιά πληγή που αφήνει έντονα ψυχολογικά σημάδια. Οι άνθρωποι που έχουν υποστεί τραυματικές εμπειρίες συχνά βρίσκονται αντιμέτωποι με μακροχρόνιες προκλήσεις που επηρεάζουν τη συναισθηματική και νοητική τους υγεία.

Στην καθημερινή μας ζωή, όλοι βιώνουμε τραύματαμικρά ή μεγάλα. Κάποια τα προσπερνάμε , κάποια μας συνοδεύουν το υπόλοιπο της ζωής μας. Κάποιες εμπειρίες μπορεί να είναι πολύ έντονες, τρομακτικές με αποτέλεσμα να χάνουμε κάθε αίσθηση ελέγχου. Θα μπορούσαμε να βρεθούμε σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, να είμαστε θύματα παρενόχλησης, να πεθάνει ένα αγαπημένο μας πρόσωπο ή να στιγματιστούμε από έναν χωρισμό.

Κάποια στιγμή εργαζόμουν σε μια μικρή πόλη, όπου λίγοι ψυχολόγοι ιδιώτευαν και συχνά μου τηλεφωνούσε ο εκδότης της τοπικής εφημερίδας, με σκοπό να συντάξω διάφορα θέματα ψυχολογίας. Ένα συγκεκριμένο τηλεφώνημα του ξεχωρίζει. Χρειαζόταν μια φράση, ένα ρητό για ένα άρθρο σχετικά με τη συναισθηματική απομόνωση.

Υπάρχουν κάποιες ψυχολογικές διαταραχές που οι άνθρωποι αδυνατούν να καταλάβουν την προέλευση τους με αποτέλεσμα να επισκέπτονται γιατρούς που δε σχετίζονται άμεσα με τη θεραπεία τους. Μία από αυτές τις διαταραχές αποτελεί η περίπτωση της τριχοτιλλομανίας όπου ο άνθρωπος πολυ συχνά θα επισκεφτεί δερματολόγο κι όχι ψυχολόγο ή ψυχίατρο μιας και πάσχει από μια καταναγκαστική αφαίρεση των τριχών του σώματος (συνήθως τριχωτό της κεφαλής αλλά και από άλλα σημεία όπως φρύδια, βλεφαρίδες, χέρια, εφήβαιο) όπου γίνεται με σκοπό να κατευνάσει το άγχος του.