Η ΔΕΠ-Υ δεν αφορά αποκλειστικά την παιδική ηλικία. Για πολλούς ανθρώπους συνεχίζει να επηρεάζει την ενήλικη ζωή, την οργάνωση της καθημερινότητας, τη διαχείριση του χρόνου, τη συναισθηματική ρύθμιση, τις διαπροσωπικές σχέσεις και, αναπόφευκτα, τη γονεϊκή λειτουργία.

Έχω ασχοληθεί με πολλούς ναρκισσιστές. Φαίνεται πως υπάρχουν αρκετοί από αυτούς στον κόσμο. Με έχουν κάνει να αμφισβητήσω τη λογική μου και γενικά μου έχουν συμπεριφερθεί σαν να ήμουν παρακατιανός. Πολλοί άνθρωποι έχουν βιώσει συμπεριφορές όπως αυτή.

Υπάρχει ένα αόρατο συμφωνητικό, μια αόρατη διαθήκη που υπογράφουμε με το που ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο που δεν αφορά τα περιουσιακά στοιχεία. Αφορά στις ανεκπλήρωτες επιθυμίες των γονιών μας, τα ανεκπλήρωτα όνειρά τους και τις προσδοκίες που φορτώθηκαν στις δικές μας πλάτες σαν δικές μας φιλοδοξίες.

«Ο κόσμος είναι μια θεατρική σκηνή και όλοι, άντρες και γυναίκες, απλά ηθοποιοί. Έχουν τις εισόδους τους και τις εξόδους τους. Και ο κάθε άνθρωπος στον καιρό του παίζει πολλούς ρόλους, καθώς οι πράξεις όπου εμφανίζεται είναι οι εφτά ηλικίες» έγραφε ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ περίπου το 1599 στην κωμωδία του «Όπως σας αρέσει», αντικατοπτρίζοντας ολόκληρη την εποχή του –όπου πράγματι οι άνθρωποι θεωρούνταν πως έπαιζαν στη μεγάλη θεατρική κοσμική σκηνή.

Ενίοτε συλλογίζομαι πώς θα ήταν τα πράγματα εάν ζούσα σε κάποια άλλη χώρα ή ακόμα καλύτερα σε κάποια άλλη εποχή.

Η εμπειρία του να «ακούει κάποιος φωνές» δεν μπορεί να οριστεί εύκολα. Πολλοί άνθρωποι ακούνε φωνές, οι οποίες δεν αποτελούν μέρος της σκέψης τους που εκφράζεται δυνατά και δεν προέρχονται από τους ανθρώπους γύρω τους. Παρόλα αυτά, οι «φωνές» αυτές ή αλλιώς ακουστικές ψευδαισθήσεις είναι αληθινές εμπειρίες των ατόμων και δεν είναι κομμάτι της φαντασίας τους, παρά το γεγονός ότι δεν γίνονται αντιληπτές από άλλους.

Το άγχος αποτελεί μία φυσική και αρχέγονη αντίδραση του ανθρώπου μπροστά σε καταστάσεις που εκλαμβάνονται ως απειλητικές ή πιεστικές. Ωστόσο, για πολλούς ανθρώπους, το άγχος είναι κάτι περισσότερο από ένα παροδικό συναίσθημα.

Οι άνθρωποι λαχταρούν βαθύτατα να καταφέρουν να ζήσουν μια ζωή πλημμυρισμένη από πολλά, ζωηρά και πλούσια συναισθήματα που δεν θα τους κατακλύζουν, παρά μόνο θα τους οδηγούν σε μια αίσθηση νοήματος και πληρότητας. Συνήθως τα ενήλικα άτομα εντυπωσιάζονται από την ανοιχτή στάση, την περιέργεια και το εύρος των συναισθημάτων που εκφράζουν τα πολύ μικρά παιδιά. Συχνά αναρωτιούνται για την δική τους παιδικότητα και πόσο θα ήθελαν και οι ίδιοι να μπορούν να χαρούν με αυτά τα απλά πράγματα που διεγείρουν τις αισθήσεις των παιδιών.

Η σεξουαλική κακοποίηση είναι ένα πολύ συχνό φαινόμενο, το οποίο πλήττει τόσο ενήλικες όσο και παιδιά, τόσο γυναίκες όσο και άνδρες. Παρόλα αυτά, οι περισσότερες θυματολογικές μελέτες με θέμα τις επιδράσεις της τραυματικής εμπειρίας της σεξουαλικής κακοποίησης επικεντρώνονται ως επί το πλείστον στις γυναίκες και παιδιά θύματα.

Τα τελευταία χρόνια, η επιστημονική κοινότητα άρχισε να επικεντρώνεται στο φαινόμενο της μαιευτικής βίας. Πρόκειται για τις πράξεις που προκαλούν σωματική και ψυχολογική βία έναντι των γυναικών κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του τοκετού (Ayres-de-Campos et al., 2024).

Η μητροκτονία αποτελεί ένα ακραία σοκαριστικό και ταυτόχρονα θλιβερό έγκλημα, το οποίο υπερβαίνει τα όρια της ανθρώπινης λογικής και κατανόησης και αγγίζει τις πιο τραυματικές και σκοτεινές όψεις της ψυχοπαθολογίας και της κατάρρευσης του ανθρώπινου ψυχισμού. Παράλληλα προκαλεί μια ανεπανόρθωτη ρήξη στο αρχέτυπο του φυσικού και γεννεσιουργού μητρικού δεσμού.

Η τηλεθέαση εξαρτάται κατά κύριο λόγο από την ιδιαιτερότητα ενός χαρακτήρα. Οι ιδιαίτεροι χαρακτήρες με τις περίπλοκες και φανταστικές ιστορίες κρύβουν πολλές φορές κάποιες ψυχολογικές ασθένειες ήπιας ή όχι μορφής. Το κοινό που χρειάζεται περισσότερο να προσελκυσθούν με τέτοιου είδους χαρακτήρες είναι τα παιδιά.

«Μαμά, δεν θέλω να πεθάνω», φώναξε ο εξάχρονος γιος της Χίμπα, βλέποντας αίμα να κυλάει πάνω στα πόδια του. Για το αγόρι, όπως και για τη μεγάλη πλειονότητα των παιδιών της Βηρυτού, η φονική και καταστροφική έκρηξη στο λιμάνι είχε σημαντικές ψυχολογικές συνέπειες.

Αρκετοί θεραπευόμενοι με ρωτούν τί είναι η ψυχοθεραπεία και πως μπορούν να βοηθηθούν. Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι η λέξη σχέση. Η  σχέση που δημιουργείται ανάμεσα στον θεραπευόμενο και τον θεραπευτή.

Η ψυχοθεραπευτική διαδικασία είναι μια επιλογή που παίρνουν οι άνθρωποι, όταν βρίσκονται με μία συγκεκριμένη πορεία της ζωής τους, ανάλογα το σημείο της ετοιμότητάς τους. Μοιάζει σαν ένα εσωτερικό προσωπικό ταξίδι αυτογνωσίας και προσωπικής ανάπτυξης.

Ο πόλεμος έχει διαμορφώσει κοινωνίες σε όλη την ιστορία, αφήνοντας ανεξίτηλα σημάδια σε αυτούς που εμπλέκονται άμεσα και έμμεσα. Ενώ η σωματική καταστροφή του πολέμου είναι εμφανής, οι ψυχολογικές και βιολογικές συνέπειές του στους στρατιώτες και τους πολίτες είναι βαθιές ,πολύπλοκες και συχνά δεν φαίνονται .

Όλοι βιώνουμε πολλές θλιβερές στιγμές στη ζωή μας κατά καιρούς. Οι στιγμές αυτές θα μπορούσαν να σχετίζονται με την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου ή το τέλος μιας φιλίας ή έναν χωρισμό.

Όταν τιμούμε τα συναισθήματα του εσωτερικού μας παιδιού, απελευθερώνουμε τις συναισθηματικές πληγές που εξακολουθούμε να κουβαλάμε υποσυνείδητα - Πατρίσια Χόουπ 

Όταν μιλάμε για κατάθλιψη, δεν εννοούμε απλά κάποια αρνητικά συναισθήματα που μπορεί να βιώνουμε για ένα μικρό χρονικό διάστημα ύστερα από διάφορα δυσάρεστα γεγονότα που μπορεί να συνέβησαν. Στην πραγματικότητα η κατάθλιψη αποτελεί μια πολύ σοβαρή διαταραχή της διάθεσης, η οποία απαιτεί σωστή διάγνωση και κατά συνέπεια σωστή θεραπευτική αντιμετώπιση.

Η υπεράναλυση φέρνει δυστυχία. Παγιδευμένος στο κεφάλι σου, μπορεί να βασανίζεις τον εαυτό σου για ώρες και μερικές φορές για μέρες.